Kromst

Dusss.....



Veel prijzen heb ik in mijn leven niet gewonnen, behalve een paar kleine prijsjes met kleurwedstrijden. Geen geldprijzen, maar daar deed ik ook niet voor mee. Ik vond het gewoon leuk. De uitdaging en de spanning. Zo ook met krasloten. Niet vaak deed ik mee, maar de technische vaardigheid van het laagje wegkrassen en dan proberen te ontcijferen of ik iets gewonnen had was een prijs op zich. Soms won ik zelfs wel wat, zoals bijvoorbeeld nog een gratis lot of de helft van het bedrag dat ik had besteed om loten te kopen. Totdat ik een geldboom kocht. Bovenstaand kraslot om precies te zijn. De gewraakte GELDBOOM. Daar begint de ellende. 

Cijfer en Tekenbrij

Af en toe lijkt het erop dat ze de loten zo volstouwen met onzinnige symbolen et cetera dat het bijkans onmogelijk is om exact te kunnen bepalen of je nu wel of niet iets gewonnen hebt. Ik vermoed dat daarom ook veel prijzen nooit uitgekeerd hoeven te worden omdat mensen winnende loten per ongeluk weggooien, vanwege alle onduidelijkheid. Om dit te voorkomen bekeek ik de loten altijd heel goed. Bovenstaand lot was dan ook heel speciaal dat wist ik... nog nooit had ik een lot gekregen waar alle geldbedragen hetzelfde waren onder de kraslaag. Toch kwamen de WINNENDE SYMBOLEN rechtsboven niet overeen met mijn "UW SYMBOLEN". Maar wat was het dan wel? Waarom al die gelijke bedragen? En toen zag ik het...

De kleine lettertjes.

"Vindt U onder UW SYMBOLEN 1x een geldzakje dan wint u alle bedragen onder de kraslaag". Het staat op de voor- en achterkant van het lot. Een kwestie van optellen nog. 100 euro. Dat is niet mis.

Ik besloot naar de winkel te gaan om het geld te incasseren en daarna nooit meer mee te doen. HELAAS is geld ontvangen nooit eenvoudig. De scanner pakte het lot niet. Totaal niet. Niet eens om te vermelden dat er geen prijs op gevallen was. Samen met de verkoopster bestudeerde ik het lot en ontdekten dat prijzen boven de 50 euro niet werden uitgekeerd aan de balie. Daarvoor moest het lot opgestuurd worden, aangetekend en wel, naar de LOTTO in Rijswijk. De verkoopster vond het vreemd omdat ze van bijvoorbeeld de staatsloterij en ander lottospelen wel het bedrag gewoon uitkeren mocht, zelfs al was het een fors bedrag. Ik bedankte haar voor haar geduld en zij wenste me succes met het incasseren van mijn prijs. Ik hobbelde langs de Bruna en verstuurde het lot aangetekend naar Rijswijk. Met het aangetekend versturen en de aanschafwaarde was er echter van de 100 euro nog maar ongeveer 90 over. Maar goed, iets is beter dan niets.

Post!

Gisteren ontving ik een brief van de Lotto, met daarin het bericht dat ik niets gewonnen had. Nogmaals de speluitleg en bovendien.... mijn eigen LOT. Niet eens aangetekend verstuurd! Mijn klomp deed krak. Blijkbaar heb ik geen recht op mijn prijs en het bedrag is dermate gering dat ik er geen autorit naar het hoofdkantoor voor over heb. Een keer tanken en mijn winst gaat letterlijk in rook op.

Al met al een wijze les. Nooit meer krasloten voor mij! Kutspel! Ik heb er geld aan verspild, hoofdpijn van gekregen, maar nu een blogje aan overgehouden. Ze bekijken het ook maar. Het lot zelf lijst ik wel in. Als bezoek er naar vraagt, dan heb ik een verhaaltje voor ze.

In de rij staan, staren in mijn mandje. Ik weet niet waarom ik het doe, maar iets beters heb ik nooit kunnen verzinnen. In mijn hoofd ben ik aan het koken en kijk of er geen ingrediënten missen. Tomaten ontvellend, knokloof pellend schuifel ik door het gangpad richting de kassa. Eigenlijk heb ik de verkeerde tomaten, maar dat doet er niet toe. De pan water staat op, waarin gele cirkels olijfolie langzaam in elkaar overvloeien.

Terwijl ik rustig uitjes sta te snipperen stapt er ineens vanuit het niets een kleine dikke gedrongen dame voor me in de rij. Van schrik snijd ik in mijn vinger. Ze kijkt tevreden om zich heen en denkt dat ze er mee weg is gekomen. Ik doe een stap opzij en onze blikken ontmoeten elkaar. Mijn god, wat is ze lelijk. Ik werp haar mijn meest verachtelijke blik toe. Uiteraard liever een blik tomatenpuree, maar die heb ik nog nodig.

De bostrol houdt haar mandje triomfantelijk omhoog en piept:' Ik heb toch maar een paar dingen '. Ze liegt niet. Twee Bossche bollen, een fles cola, een familiezak chips en dat vreselijke blad Happinez. Ik heb geleerd dat je medelijden moet hebben met dat soort mensen, MAAR NIET IN MIJN RIJ! "Bovendien heb ik wel iets beters te doen dan in de rij te gaan staan", voegt ze eraan toe. Ik betwijfel het. In gedachten bak ik haar rul en voeg de groenten en tomatenpuree toe. Even doorroeren nog en dan heb mijn handen vrij om dat mens te wurgen.

"DEZE MEVROUW DENKT DAT ZE BETER IS DAN IEDEREEN EN DAAROM NIET ACHTER IN DE RIJ AAN HOEFT TE SLUITEN. IK BEN BENIEUWD WAT DE REST VAN DE MENSEN IN DE RIJ DAARVAN VINDEN!", bulder ik door de winkel. Crowdsourcing blijkt het juiste effect te sorteren. De menigte achter me wordt ruw wakker geschud. Ik weet niet wat zij aan het denkbeeldig-koken waren, maar ook zij ervaren de interruptie als zeer hinderlijk. Zelfs de caissière wordt nu wakker. Het bliepen stopt. "ROT OP VIEZE DIKKE SNOL", klinkt het vanuit de verte bij de broodafdeling. Zo lang kan een rij zijn.

Alle ogen zijn nu gericht op het voordringwijf. Ze heeft de boodschap kennelijk begrepen, grabbelt verdwaasd in haar mandje, stamelt dat ze iets vergeten is en hobbelt de rij uit. De rust keert weder en het bliepen hervat.

Ik ga terug naar de keuken die heerlijk ruikt naar knokloof. Nog even de spaghetti in de pan en ik kan afrekenen. Dankzij alle commotie heb ik per ongeluk veel teveel verse basilicum toegevoegd aan de saus, die vrolijk staat te pruttelen in mijn hoofd. Achteraf een geluk bij een ongeluk en nu het geheim achter mijn fameuze spaghetti bolognese. Een glaasje rood erbij. Heerlijk!

De lavendel bloeit en geurt heerlijk. Een hommeltje danst er omheen. Tevreden zit ik op het balkon, met een kop schuimende cappuccino, te genieten van het resultaat van een voorjaar hard werken.

Algen verwijderd, bistrosetje gebeitst, plantjes opgekweekt en uitgezet. Alles is zoals het moet zijn en dit is het eerste weekend dat ik tijd heb om van het resultaat te genieten. Vergeleken met de balkons van de buren is die van mij een paradijsje.

Ik hel naar voren en pluk wat verkleurde blaadjes uit mijn trendy olijfboompje. Om het stammetje gekruld, in het kleine beetje schaduw van het boompje, ligt mijn kat te doen waar katten het best in zijn; Niets.

Goed voorbeeld doet volgen: ik zak onderuit en sluit mijn ogen. Met mijn gezicht in de zon waan ik me in de Provence.

Gerikketik op de balustrade haalt me uit mijn roes. Een vlaamse gaai tippelt behoedzaam richting de blauwe bes, die ik vorige maand bij het tuincentrum heb gehaald. Boordevol anti-oxidanten stond er op het kaartje. Impulsaankoop, maar modieus en gelukkig misstaat hij niet tussen de rest van mijn planten.

De felblauwe veren van de gaai lichten op en schitteren in de zon, terwijl hij zijn doel nadert. Ik verroer me niet en zie hoe hij met uiterste precisie de rijpe volle paarsblauwe bessen van het struikje pikt. Als hij de laatste bes heeft verorberd vliegt hij ervandoor, boordevol anti-oxidanten. Gezonde vogel.

Het wegvliegen van de vogel lijkt te hebben gefunctioneerd als wekker. Poes komt in beweging, gaapt, rekt zich uit en scherpt haar nagels uitgebreid aan het olijfboompje. Dan gaat ze haar ronde doen. De diepe krassen die ze achterlaat verklaren ineens de bruine blaadjes.

Ze loopt langs de kruidenplantjes, snuffelt aan de tijm en schurkt langs de oregano om wat restjes wintervacht kwijt te raken. Ze negeert het koolwitje dat rond haar kop dartelt volkomen. Pluizige vlokjes haar dalen zachtjes neer op de kruidenplantjes. Die gaan dus niet meer door het eten.

Voor ze naar het balkon van de buren verdwijnt neemt ze een paar happen bieslook. Tien minuten later en drie balkons verder hoor ik hoe ze een haarbal probeert kwijt te raken. Bij de buren, zo netjes is ze wel. Spinnend keert ze bij me terug, springt op schoot en gaat languit liggen op mijn benen. Ze schaamt zich duidelijk niet dat ze de bessendief zijn gang heeft laten gaan.

Ik vraag me af of ze het van mij heeft, mij maakt het ook niet veel uit. Samen kijken we hoe een merel neerstrijkt op de bak met hangaardbeien.

Poes spitst haar oren, maar daar blijft het bij. Terwijl de merel geniet van het feestmaal kriebel ik mijn roofdier.

Aardbei na aardbei verdwijnt. Ik sla het rustig gade en zoek naar oplossingen. Netten of zilverpapier gebruiken zou lelijk zijn op een balkonnetje, besluit ik, en neem afscheid van mijn ambitie als balkonteler. Volgend jaar hanggeraniums, bloemen en wat vaker naar de markt voor vers fruit en kruiden.

Dit bericht verscheen eerder op http://www.vbowonenenzo.nl/content.asp?id=591