Kromst

Veel mensen weten niet waarom ze deelnemen aan de bezettingen van pleinen over de hele wereld. Dat is tenminste de indruk die je krijgt als je kranten leest en televisie kijkt. Reporters hebben er haast een wedstrijd van gemaakt om de quote van de grootste idioot los te kunnen peuteren. Geef ze eens ongelijk, het zorgt wel voor vermakelijke televisie als er weer eens een ufo-gekkie zijn mening verkondigt. Het nieuws gaat, zoals vaker tegenwoordig, af op de meest extreme vorm. Alles voor de kijkcijfers. Inhoud en achtergrond onbelangrijk.

Het trieste effect is dat de indruk wordt gewekt dat er niets aan de hand is. Er is niets mis met het systeem, maar van alles mis met mensen die ertegen betogen. Betogen is blijkbaar voorbehouden aan luie utopisten, anarchistische krakers en linksgroene milieugekkies. Het vreemde is dat dit nooit anders is geweest. Ook in het verleden liepen deze groepen vooruit op de massa. Zij streden tegen de bom voordat de rest van de bevolking opstond. Ze vochten voor het milieu voordat alle politieke partijen groen en duurzaam werden. Het is de bonte fanfare die voor de massa uit paradeert. Here come the clowns.

Het mag veel mensen ontgaan zijn, maar de clowns hebben ondanks alles een rode neus voor misstanden. Daar leven ze voor. Ze zijn theatrale uitvergrotingen van reële problemen in de wereld. Oplossingen aandragen kunnen ze niet, maar ze leggen wel de vinger op een zere plek. Een zere plek die banken en politiek graag willen verhullen. De overheid haat lastposten. Pogingen om de protesten te breken hebben in Amerika slechts averechts gewerkt. Mensen de vrijheid om vreedzaam te demonstreren ontnemen ligt daar vrij gevoelig. Nu wordt het over een andere boeg gegooid.

Maak ze maar belachelijk, is de nieuwe strategie. Ook hier. Goedkoop scoren door te zeggen dat een medewerker een Zeitgeist Movement aanhanger is. Lachen om chemtrailmafkezen. Proesten om een hippie die vindt dat de wereld liefde nodig heeft. Gieren om de mensen die met molentjes lopen. Brullen omdat niemand kan vertellen waarom ze er überhaupt staan. In je broek zeiken omdat er geen centrale organisatie met een fatsoenlijke woordvoerder is. In een stuip liggen omdat ze zichzelf zo serieus nemen. De humor ligt op straat. Letterlijk.

Wie het laatst lacht, lacht het best. We zullen zien. Ik vermoed dat de werknemers van Philips vandaag al minder grinniken en gniffelen bij het zien van de beelden. Voor meer mensen zal binnenkort de lol eraf zijn. De depressie komt eraan.

Ik ben er klaar mee. Helemaal klaar. De Tweede Wereldoorlog, daar wil ik geen zak meer over horen. Ik weet het ondertussen wel: Duitsers slecht, Amerika goed en Joden zielig. Allemaal de schuld van een gepassioneerd speecher met een bloksnor. Zo. Samengevat. Ik kan dat. Voltooid verleden tijd. Die meneer van de GristenUnie kan met zijn oude koe; het wetsvoorstel om Holocaustontkenning strafbaar te stellen, derhalve de boom in. Bovendien lijkt het goedverdoemme wel een overhoring: “Welke historische gebeurtenis staat onomstotelijk vast?”. Bij fout beantwoorden krijgt men een strafblad. Strafregels zijn er niets bij.

Nu even hak-tak naar de recente ophef over de ID-kaart, ook zo’n gewraakte nazi-uitvinding. Een meneer vond het onterecht om te moeten betalen voor een verplichte Ausweiss. Hij werd in het gelijk gesteld. Als de overheid iets verplicht stelt, dan dient zij ervoor te zorgen dat de burger er aan kan voldoen. Passen we dit toe op de Holocaust, dan wordt het interessant; de overheid stelt ditmaal verplicht dat de Holocaust waar is. Als het strafbaar wordt gesteld dat iemand die, om welke domme reden dan ook, er niet in gelooft dan moet je als overheid ook zorg ervoor dragen dat onderwijs adequaat is en niemand, maar dan ook niemand, het niet kan weten of er aan kan twijfelen. Het moet er letterlijk ingestampt worden.

Is dat momenteel wel haalbaar? En straks in de verre toekomst? Er zijn immers momenteel al genoeg kinderen die niet eens weten wie Hitler was, laat staan wat een Holocaust is. Het is al reuzeknap als ze überhaupt nog weten in welke eeuw de Tweede Wereldoorlog plaats heeft gevonden. Van hen verlangen dat ze ook nog eens weten welk uniek historisch feit in de gehele geschiedenis van de gehele aardkloot je absoluut nooit mag ontkennen is een onmogelijkheid. Bovendien interesseert het de nieuwe generaties ook geen ene fuck, excusez les mot. Ze leven nu, niet toen. Misschien hebben ze nog wel gelijk ook.

Zonder enig historisch besef kijkt de jeugd naar de televisie en ziet hoe een Joodse Staat Gazanezen platbombardeert. Enerzijds zien ze stenengooiende leeftijdsgenoten en aan de andere kant een tank met mannen die met scherp schieten. Partij kiezen is niet moeilijk, de strijd is immers oneerlijk. Instinctief kiest het kind voor de underdog. Samen praten ze over de gemene Joden en de arme Palestijnen. Opkomen voor de zwakkeren, dat hebben ze van huis uit meegekregen.

Stel dat er vervolgens toevallig een docent langskomt die hen meedeelt dat ze, gelet op de historie, niets anders dan pro-Israel kunnen zijn, dan is het logisch dat de kinderen er niets van snappen. Ze zagen toch wat ze zagen? Liegen de beelden? Het groepje kinderen protesteert hevig. De docent is echter onverbiddelijk. Ze worden meegenomen naar een klaslokaal en blootgesteld aan uren gruwelijk beeldmateriaal uit lang vervlogen tijden. Tot besluit deelt de docent mee dat, als je Joden niet ten alle tijde als slachtoffer ziet, je praktisch medeplichtig bent aan de verschrikkingen van de Holocaust en een vieze antisemiet. De kids, in shock, gaan vervolgens verdrietig en bang naar huis. Het eeuwig schuldgevoel is ingeprent. De mond gesnoerd. Kritiek vermoord.

Dit plempsel verscheen eerder op: http://www.dereaguurder.nl/2011/09/orde-van-de-dag-door-kromst-8787

"Weet U nog waar U was op nainielevven?". Het klinkt een beetje als de zin uit man bijt hond. Babbelbox 9/11. De hele dag de vraag waar ik was toen ik voor het eerst hoorde van de aanslagen op de Twin Towers. Vooruit dan maar. U vraagt, wij draaien. Tien jaar lang heb ik bedacht of ik geen stoer verhaal kon verzinnen, zoals dat ik bovenop de southtower stond of het pas hoorde bij terugkeer van mijn jaarlijkse Kilimanjaro-expeditie. Helaas heb ik niet zo'n stoer verhaal, een held ben ik niet. Mensen weten dat. Ik koos ervoor om maar niets te zeggen of draaide zorgvuldig om de vraag heen. "Ja, verschrikkelijk hè, ik wil er niet meer aan denken", zei ik dan. Een leugentje om bestwil, maar als ik niets vertel, gaan mensen misschien wel hele rare dingen van me denken. Mensen kunnen denken dat ik zwijg omdat ik medeplichtig was, of dat ik als notoire hoerenloper net bovenop een illegale prostituee lag. Maar goed, niets van dit alles. Mijn reden is gênanter. Toch kan ik niet langer stil zijn. Tien jaar dezelfde vraag. Het vreet me op. Bij deze mijn confessie.

De gewraakte dag

Ik zat op het toilet, mijn chinees van de vorige dag te overdenken. Zo, dat is eruit. Het was op mijn werk, ik weet het nog goed. Twee medewerkers van de technische dienst bespraken het nieuws bij de urinoirs. Woordelijk kon ik niet alles volgen, maar ik kreeg wel de woorden vliegtuig, aanslag en World Trade Center mee. Toen ik klaar was met mijn overpeinzing heb ik rustig een kopje koffie gehaald, mijn geluidsbescherming weer opgedaan en ben terug de fabriek in gelopen. Mijn collega wist nog van niets. Geen wonder ook, want van de radio was weinig te verstaan met de herrie van de machines en lopende band. Ik werkte in de ploegendienst en pas met de wisseling van de wacht hoorde ik de details, uit monde van een lompe boer: "Zonne grote vuurbal jonguh", iets in die strekking. Blijkbaar waren er zelfs twee vliegtuigen dwars door de torens heen gevlogen en heel New York stond in lichterlaaie. Daarna was ook nog eens "de hele zooi in elkaar gepleurd" en waren er wel "honderd-duuzend-dooien". Ik had dus heel wat gemist vanwege mijn slecht betaalde uitzendbaan.

De days after

Thuisgekomen heb ik de televisie aangezet. Gelukkig hoefde ik niet te wachten op het journaal, want alles was gewoon live te volgen. Het dodental van mijn collega, werd daarmee meteen al teruggebracht van de "honderd-duuzend-dooien" naar een paar duizend. Dat viel al weer mee. Ook stond niet heel New York in brand, maar was slechts Manhattan onder een deken van stof bedekt. Behalve dat het WTC er niet meer was, was ook het Pentagon stuk en was er een krater in een weiland. Een terroristische aanslag, daar was geen twijfel over mogelijk. Niet compleet geslaagd, maar nog steeds behoorlijk indrukwekkend. Grote symbolen van de macht van Amerika lagen in puin. Meningen in de daarop volgende dagen varieerden nogal. Ik kan me niet herinneren dat mensen in mijn omgeving bang waren geworden. Een veelgehoorde reactie was: "Tja, dat kan je verwachten als je consequent overal in de wereld oorlogje aan het spelen bent en mensen onderdrukt, uitbuit en vermoord. Dan komt zoiets vanzelf wel terug".Als je tegenwoordig zoiets zou zeggen wordt je meteen als crimineel aangekeken, maar toen kon het nog.

De weeks after

Telkens als ik de boel dacht te snappen werd het alweer gecompliceerder, mede dankzij analisten op elk kanaal die duiding kwamen geven. Bush hield zijn speech en ook in Nederland werd uitgelegd hoe we over de aanslagen moesten denken. Het bleek geen aanslag tegen het oorlogszuchtige imperialistische Amerika te zijn, maar op het hele vrije Westen, Nederland incluis. Het WTC was niet langer een symbool van kapitalistisch imperialisme, maar was ineens een teken van onze beschaving en vrijheid. Ze hadden onze beschaving willen vermoorden. Bovendien was het Pentagon, voorheen symbool voor alles wat het daglicht niet kon verdragen, ook hard getroffen. Ook deze stond nu voor iets anders en was het symbool van veiligheid en wereldvrede. Ja, mensen, ook de wereldvrede moest dood. De toekomst van onze kinderen en kleinkinderen was in acuut levensgevaar.

De months after

Het werd al snel duidelijk wat er moest gebeuren. We moesten terroristen gaan vangen. Wie of wat het precies waren wist niemand, maar we gingen het doen. Keus hadden we immers niet, zo werd ons verteld. Gezond verstand moest maar even worden uitgezet. Lang duurde het niet voor de eerste bommen vielen. The "War on Terror" was geboren.

De years after

Het gezonde verstand bleef uit en de propagandamachine bleef op volle toeren draaien. Hele landen werden tot puin gereduceerd. Het Midden-Oosten rookte, stond in brand zelfs. Zelfs nu nog. Burgeroorlogen liggen op de loer. Het aantal directe en indirecte slachtoffers van 9/11 ligt inmiddels wel op de "honderd-duuzend-dooien". Ver erover zelfs. Miljoenen. Toch heeft niets blijkbaar geholpen. We gaan maar door en door. Land na land moet kapot. Net zolang tot alle onzichtbare mannetjes dood zijn of de bommen op. Bovendien zijn we zelfs niet meer veilig in onze eigen landen. Overal kan een terrorist verstopt zitten. Telkens wordt het weer herhaald. Burgers zijn het ondertussen gaan geloven.

2011

Elk jaar worden we weer herinnerd aan het feit dat onze beschaving op ieder moment kapotgemaakt kan worden door volslagen onbekende mensen uit een land hier ver ver vandaan. Mensen die ons schijnbaar geen vrijheid gunnen. Om alles kracht bij te zetten wordt ieder jaar weer de lijst met 3000 namen voorgelezen onder het motto: U kan de volgende zijn. Stilstaan opdat we niet vergeten. Niet vergeten opdat we bang blijven. Bang blijven opdat we onze vrijheden opgeven. Terrorisme pur sang.

Om te checken of niemand het vergeten is, vraagt men ieder jaar weer steevast aan elkaar waar ze waren op 9/11. Een soort van sociale controle. Ook aan mij. Ik heb het nu verteld.

De Islamisering van Nederland is nu echt een feit. Er is een laatste Fatwa uitgesproken door een Nederlandse politicus en een zoveelste verkapte poging om de Islam af te schilderen als een religie van vrede. Bij een laatste decreet hoort natuurlijk ook een laatste Profeet. Deze zelfbenoemde nieuwe Mohammed is niemand minder dan Tofik Dibi. Alle voorgaande decreten verklaart hij ongeldig. Zijn oproep aan alle Moslims is om zelf te gaan nadenken, naar zijn lichtend voorbeeld. Doe zoals de Profeet doet.

Valse Profeten

Mohammed had een grot nodig om tot verlichting te komen, Tofik niet. De seculiere westerse samenleving is zijn grot. Hier ontving hij de heilige boodschap. Zijn vers, verstoken van de kracht van Islamitsische Poëzie, prijkt nu op het wereldwijde web. Naar eigen zeggen was het een idee dat lang boven hem zweefde, maar nu is ingedaald, een soort van Goddelijke openbaring. Zijn oproep is duidelijk: Alle Moslims op deze aarde zijn verblind geweest door valse profeten. Alle Moslims moeten weer mens worden.

Fundamentalisten

Voor sommigen zal het nobel klinken en zij zullen hard applaudisseren voor de nieuwe Profeet. De wens naar enkel "gematigde Moslims" is groot, vooral onder niet-Moslims. Wat wordt vergeten is wat een Moslim moet denken van een dergelijk Fatwa. Zij wordt ervan beticht niet na te denken en geen mens te zijn. Moslims worden collectief in het hokje gestopt van de fundamentalisten. Hier waagde zelfs Wilders zich niet aan en sprak zich enkel uit tegen de Islam. Profeet Tofik gaat vele malen verder en de-humaniseert een complete groep mensen, de Moslims. Iedereen die zijn nieuwe definitie niet accepteert zal geen mens zijn.

Profeet Tofik weet alles beter. De religieus leiders in het verleden hebben van de Islam een top-down systeem gemaakt waarin de gelovige ondergeschikt was. Zij hebben bedacht wat mensen moesten vinden. Op het eerste gezicht lijkt dit ook het geval te zijn, maar het is een leugen. De religieus leiders hebben niets verzonnen, maar enkel en alleen gekeken naar de heilige Koran en gehandeld naar het leven van de Profeet Mohammed. Zij hebben niets toegevoegd maar slechts naar de letter geleefd. De Islam is daarin duidelijk. Niets is interpretabel. Toevoegen of wegnemen is een doodzonde.

Verbloemen

Uiteraard weet Profeet Tofik dit en handelt voorzichtig. Hij weet zijn werkelijke intenties goed te verbloemen. Zijn oproep om alle voorgaande Fatwa's te negeren is een directe oproep om Mohammed niet langer te zien als een heilig man. Het leven en de daden van Mohammed moeten verworpen worden. Om dit te bereiken moeten Moslims zelf gaan nadenken en mens worden. Op het moment dat ze mens worden zullen ze zoals Tofik zijn; Een gematigd Moslim. Dan wordt de grote mythe dat ze bestaan waarheid. De droom van alle multiculturalisten.

De Koran is echter onverbiddelijk. Er bestaat geen gematigde vorm van Islam. Volgens de Koran is Tofik Dibi een afvallige die voor eeuwig in de hel zal branden. Zijn woorden zijn Godslastering. Alleen het feit dat de Islam een top-down systeem is klopt, maar niet zoals Profeet Tofik het probeert te verkopen. Zelf nadenken blijft in strijd met de Koran. De Koran dicteert, niet de Imams. Een Moslim mag en kan niet selectief zijn. Een Moslim kan eenvoudigweg geen Secularist worden zonder de Koran in zijn geheel te verwerpen.

Cultureel Schizofreen

Profeet Tofik denkt dat hij Moslims vraagt gematigd te worden, maar ziet niet dat hij zelf al van zijn geloof gevallen is. Misschien heeft hij er zelfs nooit toe behoord en er niets van begrepen. In werkelijkheid roept hij Moslims actief op het geloof te verlaten. Hij vraagt ze niet langer Moslim te zijn maar Mens te worden. Hij vraagt een gelovige om vrijwillig te kiezen voor de hel. Hij ziet de onmogelijkheid niet. Profeet Tofik bevindt zich tussen twee uitersten. Cultureel schizofreen. Hij wil een vrije westerling zijn, maar tevens Moslim zijn en naar het paradijs gaan. Daarbij wil hij de "gematigde Moslim" in het leven roepen, zijn volgelingen. Als maar genoeg mensen erin gaan geloven zal het vanzelf wel waar worden, hoopt hij. Morgenland en Avondland samen in een handig pakketje. Krankzinnig.

Fatwa

Iets wat Profeet Tofik, ha-meshuggah, zich ook niet realiseert is dat de kans groot is dat er nu ook een Fatwa tegen hem uitgevaardigd zal worden. Dan kan hij samen met Geert gaan wonen in een bunkertje en komt hij terecht in het rijtje van beroemde Islamcritici. Misschien is het hem daar ook wel om te doen geweest. Aandacht krijgen, op welke manier dan ook, al moet hij Geloof en Rede ervoor misbruiken. Hiermee is zijn Fatwa zelfs in strijd met de regels van een Fatwa. Ze mogen niet opportuun zijn en moeten verschoond blijven van politieke doeleinden. Zijn Fatwa is een Flutwah.







.

Je moet hopen dat het jezelf of een geliefde niet overkomt: Een medische dwaling. Helaas heb ik het wel mee moeten maken. Een terminale ziekte van een naaste is erg, maar het hoort bij het leven. Echter, de wetenschap dat iemand doelbewust door een arts veroordeeld wordt tot ondraaglijk lijden is verschrikkelijk, zowel voor de patiënt als de nabestaanden. Vergeten doe je het nooit, je kan het hoogstens proberen te verdringen. Alles wat je probeert weg te stoppen komt onherroepelijk weer naar boven. Zo ook vanavond.

Euthanasie is weer een hot item. Ook bij Knevel en van den Brink besteedden ze er een paar minuten aan. Aan tafel schoof Anesthesioloog Paul Lieverse. Met zo'n titel zou je verwachten dat hij over veel kennis beschikt over ondraaglijk lijden en de bestrijding ervan. Tot mijn verbijstering deelde hij mee dat hij een weigerarts is. Euthanasie vindt hij niet kunnen en een patiënt doorverwijzen wil hij ook niet. Hij is moreel bezwaard. Liever helpt hij mensen met alternatieven. Maar wat voor alternatieven heeft iemand die ondraaglijke pijn heeft en terminaal is? Niets. Doodgaan in pijn is de enige optie.

In het begin van de uitzending werd een filmpje getoond van een vrouw die op was en moe. Ze wilde niet meer leven. Ondraaglijke pijn is net als alles subjectief. Zelfs deze niet echt schokkende casus zag Paul Lieverse liever niet. Hij vond dat de discussie zuiver ethisch gevoerd diende te worden. Zijn standpunt was vrij helder. Een arts kan niet verplicht worden om iemand te doden en daar valt iets voor te zeggen. Echter, het weigeren van een doorverwijzing is compleet ethisch onverantwoord. Het ontneemt een patiënt een fundamenteel recht tot zelfbeschikking.

Hieruit blijkt al dat het nooit om een ethisch vraagstuk kan gaan. Het gaat om een moreel vraagstuk, een religieus vraagstuk zelfs. Dat dit het geval is blijkt ook uit het feit dat Paul Lieverse de Apostolische Geloofsbelijdenis onderschrijft op zijn website. "gelovigen afgezonderd van wat in Gods ogen verkeerd is en toegewijd aan wat in Gods ogen recht is", is zijn credo. Niet hij bepaalt wat ethiek is, maar de Here God. De regels van de Here belangrijker dan de regels van onze seculiere samenleving. Wat vindt zijn God eigenlijk van zelfdoding? Simpel, dan ga je naar de hel. "Gij zult niet doden", is de andere favoriet. Het is onverenigbaar met Euthanasie; actieve hulp bij zelfdoding uitgevoerd door een arts.

In dit licht is zijn weigering tot doorverwijzen religieus ethisch verantwoord. Immers, iemand doorverwijzen is in potentie actief helpen bij zelfdoding als de vervangend arts het volbrengt. In een seculier land is dit problematisch. Onze ethische standaard verschilt nogal van de religieuze standaard. Om tot de kern te komen moeten we terug in de tijd en naar de eed van Hippocrates, de eed van alle artsen, die stelt:

"Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten. Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd. Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen. Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen. Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk. Ik zal zo het beroep van arts in ere houden. Zo waarlijk helpe mij God almachtig / Dat beloof ik."

Leggen we daar Paul Lieverse naast dan wordt al snel duidelijk dat hij het uiterst selectief toepast en verdraait. Zijn voornaamste punt van bezwaar is "Ik zal aan de patiënt geen schade doen", en daarmee verantwoordt hij zijn weigering. Hoe terecht is dit? Hij erkent hiermee wel netjes de grenzen van zijn mogelijkheden, maar niet in de oorspronkelijke zin van de betekenis. Het gaat namelijk over het doelbewust uitvoeren van een pijnlijke operatie, wetende dat het niets uithaalt. Iets dat onnodig extra lijden veroorzaakt. Hetgeen overigens wel compleet identiek is aan hetgeen hij wel voorstaat met pijnbestrijding; Sedatie.

"Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen". De eed laat geen ruimte voor interpretatie. De opvattingen van de patiënt staan voorop. In de huidige wereld wordt overigens de doodswens van ieder mens lang niet altijd gerespecteerd, met name in de geestelijke gezondheidszorg; Met goede redenen. In het geval van een terminale patiënt is het echter een compleet ander verhaal. Een terminale persoon heeft geen kans meer op een normaal leven. De dood is al zeker, niet willen lijden is de wens. Als een bezwaarde arts als Lieverse dit niet wil geven MOET hij de patiënt doorverwijzen, anders veroorzaakt hij extra lijden, hetgeen in strijd is met zijn eed.

Toch zal een persoon als Lieverse volharden in zijn overtuiging. Actieve Euthanasie blijft in zijn ogen moord met voorbedachte rade en het doorverwijzen maakt hem medeplichtig. De cruciale denkfout die hij maakt is dat hij denkt iemand van het leven te beroven. De terminale uitzichtloze smeekt om genade en vraagt niet om van iets beroofd te worden. Ze vraagt een gunst. Ze vraagt erbarmen.

Paul Lieverse ziet het niet. Hij staart zich blind op teksten. Hij is een specialist in onder andere sedatie. Daarbij wordt de patiënt onder zeil gebracht en de pijn verlicht tot de natuurlijke dood intreedt. Dit is in zijn ogen religieus ethisch verantwoord en in overeenstemming met de eed. Volslagen nonsens. Niet meer dan eens gaat het fout met sedatie. Patiënten komen bij in vreselijke pijnen en met spoed moet een arts worden verzocht meer toe te dienen. Ook veelvuldig komt het voor dat bezwaarde hulpverleners weigeren de middelen toe te dienen, met de zelfde redenen als Lieverse. In de meest schrijnende gevallen, zoals ik mee heb moeten maken, helpt sedatie niet eens. De gruwelijke details zal ik niet vermelden. Dagenlang zijn patiënt en familie veroordeeld tot wachten. Wachten tot de uitdroging compleet is en het hart stopt. Zonder iets dat de pijn verzachten kan, behalve de dood. Onmenselijk.

De hele discussie draait om semantiek, nergens anders over. Sedatie is identiek aan euthanasie, alleen heten ze anders en de uitvoering is verschillend. Beide leiden ze onherroepelijk tot de dood. In beide gevallen wordt het hart gestopt. In de praktijk is euthanasie niets anders dan een snelle vorm van sedatie. Het verschil is dat sedatie een bedrieglijk spel is, waarbij wordt gedaan alsof iemand net zo lang slapende houden tot hij sterft aan uitdroging, gelijk staat aan een natuurlijke dood. Waanzin. Het feit dat iemand lijkt te slapen, maakt misschien dat het natuurlijker oogt, maar het is marteling. Het is als knock-out geslagen aan een kruis genageld worden tot je sterft en een ieder die het aanschouwt sterft een stukje mee, vooral als je even bijkomt. In dat opzicht is het overigens wel uitermate Christelijk van Lievers. Het ergste is nog dat nooit is bewezen dat iemand onder sedatie daadwerkelijk volledig buiten bewustzijn is.

De waarheid is dat euthanasie de ultieme daad van compassie is en het beste aansluit bij de eed van Hippocrates. De dood toedienen is het ultieme medicijn. De patiënt die smeekt om genade middels een verzoek tot euthanasie heeft de dood al geaccepteerd en het leven vaarwel gezegd. Ze is niet langer te beroven van leven. Ze lijdt enkel nog. Het leven behoort geen lijden te zijn, dat is de enige medisch ethisch juiste opvatting.

Paul Lieverse hanteert de religieus ethische standaard en dat maakt hem een non-mens. Vanuit een egoïstische overtuiging speelt hij God en speelt met levens.  In een beter wereld moeten alle artsen verplicht worden aan nieuwe patiënten te melden waar ze staan in deze kwestie en strafbaar worden gesteld als ze weigeren een vrouw de hand te schudde...wacht...ik bedoel iemand door te verwijzen. 

Lang ben ik tegen de ideeën van Geert Wilders geweest, maar ik voel me nu genoodzaakt mijn ongelijk toe te geven. De Islamisering van Nederland neemt zorgwekkende vormen aan. Zelfs Henk en Ingrid worden nu al de dupe van deze verderfelijke ideologie. Het is een sluipende ziekte die steeds meer houvast vindt in dit land op bijna alle denkbare vlakken. 'Waar je mee omgaat raak je mee besmet' is een waarheid als een koe. De Islamitische intolerantie begint nu al zelfs gestalte te krijgen in de hoofden van autochtone Nederlanders en moet gestopt worden. Helaas vrees ik dat Geert Wilders zelf als eerste ten prooi is gevallen.

Tien jaar geleden was het nog ondenkbaar. Een cartoonrel in Nederland. Toch is het nu zover. Waar we eens nog de schouders konden ophalen over wat er op De Joop stond ,is nu een rel ontstaan van extreme proporties. De cartoonist Soeterbroek haalde het in zijn hoofd de Profeet af te beelden met een schaar in zijn borst. Schandalig. De Profeet zelf was ook niet amused en gaat de VARA hard aanpakken, misschien zelfs wel een VARA vlag verbranden. Op Twitter verscheen reeds een Fatwa. Ook onder zijn volgelingen heerst hetzelfde gevoel. Ze voelen zich gekrenkt en beledigd. Respect moet er zijn voor de Profeet en de religie van de PVV. Ze voelen zich aangetast in hun vrijheid van Godsdienst en een aanklacht bij Meldpunt Discriminatie Internet zal weldra volgen. Die nare Kafirs van De Joop zijn de duivel en moeten branden in de hel.

Waar ik voorheen dacht dat het gedachtegoed van Wilders gewoon een onschuldige Ideologie was, blijkt het nu een religie te zijn geworden. Door de cartoonrel werd het ineens duidelijk. Zijn aanhangers zien in hem de Profeet. Hij is degene die ze naar het Beloofde Nederland zal leiden. Zijn manifest, zijn partijprogramma, zijn Goddelijke openbaring, toont de weg naar de hemel op aarde. Zijn boodschap is helder: Volg mij en verdrijf de religieuze tegenstander en ongelovige.

Alles wordt nu helder. De aversie van de PVV tegen een multicultureel Europa is niet meer dan logisch; Europa zal een Oranje-Wit-Blauwe vlag krijgen, anders niets. Scholen mogen niets anders uitdragen dan strikt Nederlands gedachtegoed. Het koningshuis moet plaats maken voor het kalifaat van Geert. Linkse vrije denkers zijn ketters, een gevaar voor de samenleving en moeten berecht worden. Kunst en boeken komen op een zwarte lijst. Henk en Ingrid, die al zo lang in armoede hebben moeten leven, worden de uitverkorenen, zijn discipelen. Vijfmaal per dag zullen ze bidden richting Venlo.

Geert zelf zal in een bunker blijven wonen met bewaking, bang voor aanslagen. Af en toe zal hij verschijnen voor de staatstelevisie, die hij nu al aan het ontdoen is van alles wat hij niet Koosjer acht. Andersdenkenden zullen vluchten, na een ultimatum, waarna de grenzen onverbiddelijk dicht zullen gaan. Het manifest van de PVV zal heilig worden verklaard. Onveranderlijk waar. Geen ruimte voor interpretatie of discussie zal er zijn. Zijn woord, zijn gebod.

Terwijl ik dit schrijf voel ik me ook al veranderen. Ik ben ook besmet geraakt denk ik. Kwart over twee nu. Een beetje licht in mijn hoofd. Nog drie kwartier tot het volgende gebed.

Geert-U-Akbar!

De crisis in de Eurozone blijft nijpend. We zitten in de tang, zoveel is duidelijk. Geen kans laat de politiek onbenut om de burger te laten weten dat we nu vooral moeten doorpakken. Destijds hebben we immers gekozen voor de Euro en uitstappen is absoluut geen optie. Over voor- en nadelen van uitstappen valt uiteraard te twisten en dat wordt veelvuldig gedaan. Hoe we aan de Euro zijn gekomen blijft echter heel erg onderbelicht. Wie hebben ons eigenlijk deze puinhoop ingeloodst?

Maastricht

In 1992 werd in Maastricht besloten tot de oprichting van een Europese Monetaire Unie. De criteria werden vastgesteld en in 1999 zou het een feit worden, met een paar jaar later de invoering van een gemeenschappelijke munteenheid. Toch rammelde het project van meet af aan al aan alle kanten. Het Verenigd koninkrijk, Zweden en Denemarken gaven aan de eigen munt te willen behouden. Daarbij kwam nog dat enkele lidstaten absoluut niet voldeden aan de criteria gesteld in het verdrag van Maastricht; het begrotingstekort mocht niet boven de 3% komen en de staatsschuld mocht niet hoger zijn dan 60% van het BBP.

Italië

Het bleek al gauw dat de EMU meer een politieke aangelegenheid was dan een financieel project. Italië, een van de mede-oprichters van de Europese Unie, dreigde ondanks een staatsschuld van 127% van het BBP, toch mee te mogen doen aan de gemeenschappelijke munt. In Nederland ontstond hierdoor weerstand. Gerrit Zalm, destijds minister van Financiën, en zijn partij, de VVD, spraken zich heftig uit tegen de toetreding van Italië tot de EMU. Zalm vond het volslagen absurd dat niet iedereen zich aan de afspraken hoefde te houden en vond dat geen land gedwongen kon worden zich aan een verdrag te houden waarvan ook de andere deelnemers zich niet aan de regels hielden. De VVD zag meer in een sterke noordelijke EMU en wilde o.a. Portugal, Spanje en Italië buiten de deur houden.

Spaghetti-fobie

De weerstand van de VVD zorgde behalve in Europa ook voor opschudding in de Nederlandse politiek. De Paarse coalitie dreigde op te breken als de VVD de toetreding van Italië zou blokkeren. Zowel van uit de oppositie (CDA, GL) als vanuit de coalitie (PVDA, D66) klonken harde geluiden. Men betichtte Zalm zelfs van Spaghetti-fobie. Uiteindelijk leidde dit er toe dat de VVD, uit angst dat ze na een val van het kabinet in de oppositie zouden belanden, toch instemde met de toetreding van Italië. Het begin van de prut waar we nu in zitten.

Griekenland

Verrassend is dat niet veel later de VVD ineens heel erg voorstander was van de toetreding van Griekenland. Het CDA, dat wel had ingestemd met Italië, verzette zich hiertegen, maar de motie haalde het niet. Het lijkt erop dat Nederland niet te boek wilde komen te staan als eeuwige dwarsligger. Bovendien vond Zalm dat Griekenland goed haar best had gedaan, terwijl hij destijds al wist dat het land er financieel een zooitje van had gemaakt. Het politieke belang was wederom groter dan het hebben van een gezond monetair systeem.

Wat er vervolgens allemaal gebeurde doet er niet veel toe. De fout zit hem in het fundament. Alles wat we nu meemaken is een gevolg van het gebrek aan ruggengraat en verstand van politici in 1998.

Fastforward...

Nu in 2011, terwijl de kritiek op de Euro aanzwelt, zien we een herhaling van zetten. Alles voor de politiek. Alles voor Europa. PVV en SP worden weggezet als Eurofoben. CDA, VVD, D66, PVDA en Groen Links zijn nog steeds pro-Europa, maar erkennen nog steeds niet dat ze verantwoordelijk zijn voor de puinhoop waarin we ons bevinden. Het Balkenendiaanse "met de kennis van nu" argument vliegt ons dagelijks om de oren. Ze willen liever dat iedereen nu vooruit kijkt en dat kan ik me voorstellen. Toch blik ik ook graag terug en de conclusie is duidelijk: Met de kennis van nu zijn de grootste partijen uit het verleden ook de grootste huichelaars gebleken. De burger betaalt de prijs. Iets om rekening mee te houden met de volgende verkiezingen.

Twee kleine varkensoogjes staren me aan. Het breedbeeldvullende gezicht van Jan Kees is intimiderend groot. Pareltjes zweet staan op zijn voorhoofd. Je kan zien dat hij iets belangrijks mee te delen heeft. Vooruit, dan toch maar even het geluid aanzetten. "Veel mensen zijn de voordelen van de Euro vergeten". De televisie kan uit. Het is een boodschap voor domme mensen en niet aan mij gericht. Ik ben niets vergeten en kan alle voordelen van de Euro zo opdreunen. Toen ik jong was zijn die er vakkundig ingestampt door de dames en heren van de Postbus 51 spotjes. De Euro en de EU zijn het beste dat de Nederlander ooit is overkomen. En zo is het!

Ook het grote geheel zie ik prima. Ik weet heus wel waarom de Euro gered moet worden. Het is me al zo vaak voorgekauwd door mensen, zoals Jan Kees, die onterecht denken dat ik het niet snap. Als de Euro valt dan krijgen we een nieuwe totale oorlog. De Europese Unie zal uiteen vallen en bommenwerpers zullen het luchtruim vullen met donker diep gebrom. In de rokende puinhopen van onze beschaving zullen de paar overlevenden, gehavend door de pest, vechten om een portie rattenvlees. Armageddon. Dat moeten we niet willen.

Het klinkt overdreven, maar zo is het nu eenmaal. In de historie zijn er altijd grote oorlogen en rampen geweest. Complete beschavingen zijn ten onder gegaan en volkeren van de aardbodem verdwenen. *poef* Weg. Wat ze allemaal gemeen hadden was hetgeen ze juist niet hadden; de Euro. Had men de Euro een paar duizend jaar geleden al geïntroduceerd dan had de hele wereldgeschiedenis er totaal anders uit gezien. Dan hadden we nu allemaal in het paradijs geleefd. Daarom moet de Euro ten koste van alles gered worden!

De Euro lijkt helaas onhoudbaar. Triest. We dreigen ten onder te gaan en het is allemaal de schuld van nationalistische xenofobe eurosceptici. De eerste tekenen dienen zich al aan. Breivik en de snelwegschutter zijn slechts kleine voorproefjes van hetgeen ons te wachten staat als we niet gauw ons laatste restje soevereiniteit in een envelopje stoppen en opsturen naar Brussel. Onze enige hoop voor de toekomst is een totalitaire megastaat.

We hebben sturing nodig en een harde hand. Zelfbeschikking en eigenrichting zijn verschrikkelijk. Democratie heeft ons in het verleden slechts oorlog gebracht. Kleinen van geest, zoals Geert Wilders, zijn gewoon te dom om in te zien dat van bovenaf bestuurd worden veel beter is. Juist een totalitair systeem maakt iedereen uniform en is een oplossing voor alle problemen. Tegen Europa zijn is een misdrijf tegen de menselijkheid.

Dat we allemaal in armoede gaan leven is slechts een kleine prijs die we moeten betalen voor de eeuwige vrede van het Europese Rijk. Mede hierom is een referendum voor overdracht van macht niet wenselijk. Mensen hechten veel te veel waarde aan hun bezittingen, spaargeld en pensioengeld om objectief te kunnen oordelen. Ze zien het grote geheel niet.

Ik gelukkig wel. Leve de EU! Leve de Euro!

Stil zit Mark in een hoek. Hij staart naar de lege muren van zijn torenkamertje en vraagt zich af waar alle spullen zijn gebleven. Het houdt hem al uren bezig. De beste verklaring die hij tot dusver heeft kunnen bedenken is dat hij vastzit in een nachtmerrie. Ontwaken is derhalve de oplossing, maar ook dit brengt weer een probleem met zich mee: Hoe ontsnap je uit een nachtmerrie? Stil in een hoek zitten heeft tot dusver nog niets opgeleverd. Mark besluit er eens een flinke portie logica tegenaan te gooien en dat werpt al snel vruchten af. Gewoon gaan slapen is wellicht de beste manier om wakker te worden uit een nachtmerrie. Mark lacht tevreden om zijn eigen conclusie. Bovendien verklaart het ook de matras die op de vloer ligt.

Een goede maand later zit Mark aan een tafeltje in zijn tweede kamer. Voor hem wacht een grote uitdaging. Een tijdrovend karwei, maar iemand moet het doen. De andere mensen in de ruimte hebben de noodzaak blijkbaar niet gezien, maar dat deert hem niet. Deze taak vereist leiderschap en een mentaliteit van aanpakken; kwaliteiten waar niet iedere sterveling over beschikt. Hij stroopt zijn mouwen op en gaat aan de slag.

Zorgvuldig ontleedt hij de grote bos bloemen. Kleur bij kleur, soort bij soort, zoals het hoort. De bloemen die nergens bij passen eet hij meteen op. Al kauwend op een bittere lelie ontwaart hij tussen de bloemstelen een klein kaartje. 'Mark. Onze gedachten gaan naar U uit. Beatrix'. Verbijsterd staart hij naar de tekst en realiseert zich dat hij al veel te laat is voor zijn wekelijkse afspraak bij de koningin. Hij duwt de tafel van zich weg en springt op. Dit klopt niet. Hij rent naar de deur en begint er met zijn hoofd tegenaan te bonken. Zo hard mogelijk. Hij moet weg. Niet veel later verschijnen de bodes die hem naar zijn torenkamertje begeleiden.

In het hele land had men de meltdown van Mark via de televisie kunnen volgen. De beelden waren de wereld over gevlogen en kranten stonden er vol mee. Mark, "The Great Communicator", was zo opgegaan in de Europese Droom dat hij niet langer werkelijkheid en fictie van elkaar kon onderscheiden. Het laatste debat, na de val van Griekenland en de Euro, was de druppel geweest. Zelfs terwijl de motie van wantrouwen, die tegen hem was ingediend, met een meerderheid werd aangenomen, bleef hij volhouden dat alles goed zou komen. Vervolgens had hij zijn kleren uitgetrokken en was naakt de Tweede Kamer uit gerend. Live.

De dagen erna werden gouden tijden voor experts. Psychologen en psychiaters werden vaste gasten bij talkshows en nieuwsprogramma's om uit te leggen hoe het zover had kunnen komen. Veel bleef speculatie, maar enkele zaken werden indicatief genoemd voor een op handen zijnde zenuwinzinking. Zo werd er gesteld dat de excuses, die Mark had gemaakt voor andermans verwarring, aantoonden dat Mark niet langer problemen bij zichzelf vast kon stellen; een verminderd vermogen tot reflectie. Als tweede noemde men de volstrekt absurde paradoxale cirkelredenering over het onderpand van Griekenland, die Mark absoluut niet vond kunnen, maar wel wilde hebben. Iedereen die hem niet kon volgen had hij voor gek versleten. De grootste consensus was er over het feit dat iedereen had gezien dat de EU onhoudbaar was, behalve Mark. In zijn hoofd was er een stipje op de horizon.

In zijn torenkamertje bijt Mark zijn laatste vingertopje af en legt de laatste hand aan de monsterformule die hij op de muur heeft geschreven. Het heeft hem letterlijk bloed, zweet en tranen gekost, maar hij is er uit. Trots aanschouwt hij zijn creatie. Een brede grijns verschijnt op zijn gezicht. Europa is gered!

Volgens de legende moet het een enorm gevaarte zijn geweest, minimaal twee keer zo groot als de piramide van Cheops, blikkerend in de zon. Futuristisch ogende schoorstenen verspreidden een roze nevel die de hemel kleurde. Haar architecten waren allang verdwenen, maar de machine was ontworpen voor de eeuwigheid. Dagelijks verschenen duizenden pelgrims om het wonder te aanschouwen en zich te laten vervoeren door de zachtzoete roze mist. Volmaakt gelukkig.

Helaas hoorde ik pas van dit wonderlijke apparaat op de dag dat er werd meegedeeld dat hij werd uitgezet. Ik vond het onbegrijpelijk. Een geluksmachine, die zet je niet uit, maar hoor je te onderhouden, te oliën en te poetsen. Een geluksmachine moet glimmen. Uitzetten komt volslagen barbaars over en lijkt op het vernietigen van een regenwoud. Rücksichtslos korte-termijn gewin door mensen die het grotere geheel niet zien.

Een vriendelijke man -laten we hem Hugo noemen- in een kroeg legde me uit dat het niet om een echte machine ging, maar om een idee. De Idee dat de Staat zorg moet dragen voor het geluk van haar ingezeten.

Het deed me goed om te horen dat de geluksmachine nu niet ergens stond weg te roesten, maar het riep tal van nieuwe vragen op. Het leek me schier onmogelijk, belachelijk zelfs, dat iemand met een druk op de knop een idee uit kan zetten, vooral een goed idee. Als de Staat niet langer zorgt wenst te dragen voor het geluk van haar burgers, waar is ze dan nog wel goed voor? Bovendien, waarom zou het geen taak van de overheid zijn om burgers te voorzien van geluk. Het lijkt me een nobel streven.

Hugo onderbrak mijn stroom van vragen en legde uit dat de geluksmachine al ver voor mijn geboorte is uitgezet en ook nooit echt lang in gebruik is geweest. Het leverde niets op voor de economie. Deconstructivisten zagen geen handel in "puur geluk" en besloten de geluksmachine te slopen en de onderdelen te gebruiken voor een geldmachine. Geld werd de nieuwe maatstaf van geluk en het geluk van de bevolking werd omgedoopt tot welvaart. Alles meet- en telbaar. Geluk werd te koop.

Ik merkte op dat hij wel een punt had en moest toegeven dat ik ook nooit gemerkt had dat er ergens een geluksmachine stond te brommen. Ook over de relatie tussen geld en geluk moest ik hem gelijk geven; Ik had me immers net ook eventjes ongelukkig gevoeld toen ik me realiseerde dat de prijs van een biertje weer omhoog was gegaan. Minder geluk voor hetzelfde geld. Tegelijkertijd maakte het gesprek me wel gelukkig, maar kostte niets. Blijkbaar zijn er twee soorten geluk die los van elkaar functioneren. Het geluk van geld en een ander soort geluk. Jammer dat de overheid niet wil investeren in de laatste vorm.

Hugo grinnikte en zei dat het in werkelijkheid nog wel een graadje erger was dan dat, maar dat kwam de volgende keer wel. Het was al laat. Ondertussen moest ik er maar niet teveel bij stilstaan. Niet piekeren kan een mens ook gelukkig maken. Met die woorden stond hij op en nam afscheid.

Ik bleef nog even zwijgend zitten en mijn gedachten dwaalden af naar mijn oma. Zij verblijft al jaren in een verzorgingstehuis waar ze adequate zorg krijgt. Ook al wordt de zorg steeds minder, het blijft altijd adequaat heten. Steeds minder geluk voor hetzelfde geld. Tijd voor een praatje heeft een verpleegster tegenwoordig niet. Alles boven de grens voor minimumzorg wordt stelselmatig wegbezuinigd.

Mijn oma praat niet meer, lacht niet meer en staart voor zich uit. Dag in dag uit. Waarschijnlijk droomt ze van een geluksmachine. Ik droom mee.

Lang geleden liep mijn relatie op de klippen. Het maakte me woest, maar vooral radeloos. Een flinke vuistslag op een deur kalmeerde me in een fractie van een seconde. Mijn hand genas, maar spijt van die actie bleef. Een lelijke poster bedekte mijn schaamte. Later heb ik de pleister verwijderd en de deur gerepareerd. Twee dagen vullen, schuren en schilderen kostte het. Niemand die het nog ziet, maar ik weet dat diep verscholen onder vele lagen verf een litteken schuilt. Een litteken die af en toe bij zwaar weer nog even jeukt.

Donkere wolken hebben zich sindsdien veelvuldig samengepakt. Na een reorganisatie dreigde ik op straat te komen en raakte een groot deel van mijn salaris kwijt. Niet veel later alsnog mijn baan. Behalve de economie raakte ook ik in een depressie. Toen de zon voor de beurzen weer ging schijnen bleef het bij mij donker. Het UWV schreef me af, mijn sociale leven bestond niet meer en mijn spaargeld ging op aan vaste lasten en eten. De enige bezoekers die ik uiteindelijk kreeg waren vriendelijke mannen aan de deur die vertelden dat ik mijn rekeningen moest betalen. Dat wist ik ook wel. Ze stonden inmiddels ongeopend overal in torenhoge stapels. Zoiets vergeet je niet. Net zomin als het feit dat je niet vergeten kan dat je geen geld hebt.

Tweedehands boeken waren mijn enige troost. Lezen kost niets behalve tijd en daarvan had ik genoeg. Televisie, telefoon en internet gingen op zwart. Radeloosheid werd woede en zelfhaat. Van mij mocht de wereld vergaan met mij erop. En terwijl ook mijn verstand langzaamaan op zwart ging, verscheen in het diepst van de nacht een lichtpuntje. Ik mocht deelnemen aan een re-integratietraject met zicht op een vaste baan. Het zoeken naar een werkgever, die een afgeschreven persoon hebben wil, duurde bijna twee jaar, maar had succes. De opeenvolgende drie jaar heb ik fietsen mogen maken in een achterbuurt tegen het wettelijk vastgestelde minimumloon. Drie tijdelijke contracten later, in plaats van de voorgespiegelde vaste aanstelling, werd ik op straat gezet omdat de baas met vervroegd pensioen ging. Het werd 's morgens meegedeeld met de koffie.

In een waas ben ik naar huis gefietst. Het litteken jeukte. Ik weet nog dat ik gestopt ben om een container, die ik om had getrapt, weer overeind te zetten. Schaamte voor mijn uitbarsting. Later die middag zat ik bij de huisarts met hartklachten. Net als jaren geleden zaten die wederom tussen mijn oren en niet tussen de ribben. Paniekaanvallen.

De geschiedenis herhaalt zich. De behandeling duurt nu al meer dan een jaar en bestaat voornamelijk uit wachten. Blijkbaar ben ik niet de enige in de rij. Ondertussen slaan de paniekaanvallen om naar sociale fobie en depressie. Vertrouwen in de mensheid heb ik niet meer. Het is ieder voor zich. Darwinistisch en economisch gezien ben ik de zwakste schakel. Tot ziens. Mijn hoofd, mijn schuld. Misschien komt het goed. Vooralsnog leef ik naast de maatschappij. Afgeschreven.

Mensen zeggen vaak dat ik niet over me heen moet laten lopen en assertiever moet zijn. Ik moet niet alles pikken, maar actief de strijd aangaan; Voor mezelf opkomen. Als ik Londen zie branden weet ik niet of dat wel zo'n gezonde oplossing is. Liever ontvlucht ik de werkelijkheid en lees een boek in het bos of schrijf een stukje, wachtend en hopend op andere tijden. Ik verkies de pen boven het zwaard.

Schrijven ligt niet iedereen. Laat anderen maar de straat opgaan en blind van woede de strijd met de wereld aangaan. Laat ze de wereld maar kapotslaan. Het verandert niets. Ze slaan gaten in eigen deuren. Ik kan het niet. Ik betwijfel ook of zij wel opgewassen zijn tegen de vreselijke schaamte, die ook zij ongetwijfeld op termijn zullen gaan voelen. Littekens zijn in de maak.

Een opmerkelijk interview met Ramsey Nasr op Knack.Be toont weer eens aan hoe wereldvreemd een mens kan zijn. Onze Dichter Des Vaderlands lijkt zuurstofgebrek te hebben en al hyperventilerende verklaart hij onze natie de oorlog. Tijd om de strijd aan te gaan. Met woorden. Typisch Nederlands.





Ramsey Nasr. Hofnar Des Vaderlands.

Iedereen wil veel dingen niet zijn. Vooral de dingen die ze wel zijn. Wat dat betreft is Ramsey Nasr net een mens. Hij wil geen Hofnar zijn, maar een echte Dichter Des Vaderlands. De eerste echte na een keten van hofnarren. Het is voor hem een zware opgave. Niet omdat hij niet kan dichten, maar om veel dieper liggende problemen.

Dichter des Vaderlands. De benaming staat hem tegen. Hij voelt zich eigenlijk absoluut niet verbonden met Nederland en omschrijft zichzelf als "bastaard" en "een beetje van alles, en dus niets". Hij kan derhalve niets met deze verkregen status als vooraanstaand Nederlands staatsburger. Tegen wil en dank heeft hij ineens een nationaliteit.

De belofte van Rutte om "Nederland terug te geven aan de Nederlanders" roept bij hem dezelfde problemen op. Hij is immers geen Nederlander en het voelt onmiddellijk alsof hem iets wordt afgepakt en opgedrongen tegelijk. Ten koste van alles wil hij geen Nederlander zijn en trekt hard van leer tegen ons lieve kikkerlandje. Alles wat typisch Nederlands is moet dood. Alleen dan krijgt hij zijn non-identiteit terug.

Zijn betoog is simpel. Te simpel. Hij haalt alle grote namen in de vaderlandse geschiedenis aan, door wiens aderen niet uitsluitend Nederlands bloed vloeide om een punt te maken. Onvervalste rasechte discriminatie. Hij vervolgt met alles wat niet Nederlands is, inclusief de gedachtengang van de moordenaar van Van Gogh, als typisch Nederlands te bestempelen. Hij wil aantonen dat juist niet-typisch-Nederlands-zijn betekent dat je een beter mens bent. Net als hijzelf is.

Het zegt meer over Ramsey Nasr dan over Nederland. Zijn visie is identiek aan de visie van een Moslima die weigert de Burka uit te trekken en Ramsey Nasr lijkt bovendien in veel opzichten op de kutmarrokanen die hij aanhaalt. Zij ook worstelen met hun identiteit. Het kernprobleem van Nasr, zijn identiteitscrisis, blijkt goed uit de zaken waar hij over valt en zijn woordkeus. Nasr wil niet integreren. Alles hoort net zo werelds als hijzelf te zijn.

De dichter des Vaderlands is een kind uit twee culturen. Hij kan het blijven ontkennen en claimen niets te zijn, maar is beide. Hij is een multicultureel en bewijst dit ook in het interview. Eerst benoemt hij zichzelf als smet en vervolgens beticht hij de Nederlanders van smetvrees. Een veel gezien typisch multicultureel trekje.

Iemand wordt Dichter des Vaderlands vanwege de inkt die uit de pen vloeit, niet vanwege het bloed dat door de aderen vloeit. Het is een eervolle titel die maar weinigen toekomt. Dit heeft Ramsey Nasr niet willen begrijpen en heeft zijn eigen identiteitscrisis zelfs op de benaming geprojecteerd. Het beste is een nieuwe dichter aan te wijzen. Bezuinig deze maar weg. Bovendien heeft de huidige Dichter Des Vaderlands reeds een nieuwe roeping gevonden.

Het leek onmogelijk, maar hij is niet langer niets. Ramsey Nasr heeft zichzelf ongemerkt een nieuwe identiteit aangemeten en is verworden tot de hofnar die hij zo vreest te zijn. Een slecht narretje overigens. Een echte traditionele hofnar confronteert mensen keihard met Waarheid, verpakt in een kolderiek jasje, en leidt een eervol bestaan. Ramsey Nasr moet, wat dat betreft, nog veel oefenen. Verder dan stampvoeten en rinkelen met belletjes komt hij momenteel niet. Hofnar Des Vaderlands zijn is een kunst.



bron: http://knack.rnews.be/nl/actualiteit/nieuws/mensen/ramsey-nasr-de-kunsten-moeten-dood/article-1195075485361.htm

Vandaag Ramadan van start in Marokko. In het begin altijd beetje moeilijk, maar al snel geschenk uit de hemel: back to basics #ramadankareem - Tofik Dibi

Op advies, maar met tegenzin, geen RT meer van bedreiging en publiek geen woord meer over aangifte. Wel veel woorden dank voor steun #thanks - Tofik Dibi

Slachtoffer van de Islam.

Hij noemt zichzelf kind van de multiculturele samenleving, maar ook Moslim. In 2009 zei hij nog: "Ik ben een overtuigd moslim op mijn manier en daar verontschuldig ik mij niet voor". Tegen wie hij zich niet wenst te verontschuldigen zegt hij niet. Een apostaat of een apologeet, het blijft de vraag. Helaas voor hem is er binnen de Islam geen ruimte voor een eigen manier. Hij zit in een enorme spagaat en het is hem niet aan te rekenen. Hij moest wel een eigen weg kiezen. Een traditionele opvatting van de Islam werd hem op jonge leeftijd al ontnomen door de scheiding van zijn ouders. Een scheiding binnen de Islam wordt gezien als een enorme -niet goed te praten- aantasting van de eer, ondanks het feit dat mishandeling vaak ten grondslag van de scheiding ligt. Na het overlijden van zijn vader werd hij opgevoed door zijn moeder. Een moederskindje, terwijl de Islamitische traditie een patriarchische samenleving voorstaat. In plaats van een Islamitische school eindigde hij op een katholieke school. Een gymnasium waar je alles leert wat Allah verboden heeft. Kennis, verworven en per definitie verdorven staat haaks op Islamitische overtuigingen. Kritisch denken is binnen de Islam verboden. Toch groeide hij op binnen een tolerante cultuur waarin kritiek geen taboe was. Het moet moeilijk zijn geweest om nergens thuis te horen.

Je zou verwachten dat een gezond persoon met een fatsoenlijke opleiding in het Westen een volstrekt haatdragende ideologie achter zich kan laten. Toch is dit niet gebeurd. Hij kon niet met zijn achtergrond afrekenen. Tofik heeft zijn "eigen" Islam gevonden. Zijn toevoeging van "zich er niet voor verontschuldigen" is een onderbelichte bijzin. Iemand die weet niet fout te zitten verontschuldigt zich nimmer. Waarom Tofik dan wel? Tofik heeft zijn keus, hoe onverenigbaar het ook moge zijn, gemaakt. De onverenigbaarheid, zijn impasse, is de schuld van de multiculturele westerse samenleving. Zijn verontschuldiging maakt hem tot een apologeet. Dit bevestigt hij ten tweede male door specifiek te spreken over "zijn manier".

Toch is het kaf niet zo eenvoudig van het koren te scheiden. Tofik denkt van wel. De Umma binnen de Islam biedt hem de ruimte. De Umma die stelt dat alle volgelingen van Allah gelijk zijn. Dit verklaart ook waarom hij zich als Marokkaan hard kan maken voor een Marxistische Turkse Arbeiderspartij. Bovendien is bruggen slaan een typisch multicultureel iets. Tofik eet van beide walletjes. In zijn hoofd met "zijn Islam" kan het. In zijn hoofd is niets een brug te ver.

De kloof wordt pas echt duidelijk als hij zich uitspreekt over het slachtverbod. Nu ineens blijkt dat hij, als Moslim, meer aan de zijde van de seculiere samenleving staat, dan aan de zijde van de Moslims. Hij spreekt over het nut van een dialoog terwijl de Moslims het monoloog van de Quran reciteren. Tofik staat ineens aan de andere kant van het hek. Hij is de Judas. De twee gedachten splijten voorgoed.

Het kan nooit meevallen als je ontdekt dat je paranoïde schizofreen bent. Waarschijnlijk weet Tofik Dibi het zelf niet eens. Gespleten door twee onverenigbare culturen. Heftig verzet hij zich: Hoe meer kritiek hij te verduren krijgt hoe opener hij zich tegen zijn vijanden uitspreekt. Vanuit zijn eigen zwakte van Moslim-zijn ziet hij zichzelf als potentieel slachtoffer van de retoriek van Wilders. In plaats van zijn kennis en redekunst te benutten en het debat aan te gaan, glijdt hij af naar het eenzaam roepen in de woestijn. Schreeuwen zelfs. Iedereen mag blijkbaar van hem getuige zijn van zijn ondergang, want zijn wanhopige klanken weerklinken voornamelijk op Twitter.

De laatste tijd lokt Tofik allerlei reacties uit op Twitter. Reacties die perfect aansluiten bij zijn achtervolgingswaanzin. Uit deze reacties, waaronder doodsbedreigingen, haalt hij zijn gelijk. Hij is het slachtoffer. Hij is de onderdrukte die opkomt voor afgenomen rechten en weerstand treft. Onder Moslims vindt hij echter weinig steun. Hij is een kafir, een zondaar. Een apostaat. Nederlanders hebben ook weinig op met zijn houding als martelaar van het vrije woord. Hij is een geflopte apologeet en heeft zijn eigen glazen ingegooid. Nergens hoort hij meer bij. Te conservatief voor links en te progressief voor de Islam. Tragisch.

Hij probeert het wel. De mond gesnoerd door de politiek, "Op advies, maar met tegenzin, geen RT meer van bedreiging en publiek geen woord meer over aangifte. Wel veel woorden dank voor steun #thanks", keert hij terug naar de Islam, "Vandaag Ramadan van start in Marokko. In het begin altijd beetje moeilijk, maar al snel geschenk uit de hemel: back to basics #ramadankareem".

Back to Basics: Historisch gezien de standaard reactie van elke ontspoorde Moslim.

Wekenlang erger ik me al aan de onverschilligheid van burgers als het gaat om de Eurocrisis. Verder dan zeggen dat het goed fout zit in Europa komt men niet. Niet geheel verwijtbaar overigens. De informatievoorziening is zoals altijd incompleet, gebrekkig en af en toe volslagen leugenachtig. Leugens? Jazeker, we zijn nooit fatsoenlijk voorgelicht over de werkelijke kosten die gemoeid gaan met de reddingsoperaties. Ook de risico's voor Nederland worden angstvallig onder de pet gehouden. Wat we wel te horen krijgen is een brij aan termen die toch geen hond snapt en een preek over de absolute noodzaak. We moeten vooral dom blijven denken dat we geen keus hebben en alles goed komt. Flauwekul. Het komt namelijk niet goed. Hieronder volgt in begrijpbare taal waarom.

Wat Jan Kees en Mark niet vertellen is dat het steunfonds geen tijdelijk iets is. Het is geen simpel fruitmandje die je stuurt naar een patiënt. Het steunfonds zal een permanente instantie zijn, gerund door de Europese Centrale Bank (ECB), die de Euro ten koste van alles in stand moet houden. Ten koste van alles, daar gaat het ook op uitdraaien en sneller dan we denken. (met name als Amerika het huishoudboekje niet snel op orde krijgt)

Neem bijvoorbeeld Griekenland. Dit land kan, dankzij haar junkstatus, geen geld meer lenen op de kapitaalmarkt, behalve tegen een torenhoge rente. De hoogte van de rente geeft aan hoe risicovol een lening aan de Grieken is. In dit geval houdt het zelfs in dat het zeker is, wanneer je aan Griekenland geld leent, het nooit meer terug komt. Terecht, want behalve een torenhoge schuld hebben ze ook een negatief inkomen.

Voor Europa is echter het falen van een lidstaat geen optie. Het Europese financiële systeem is zo verweven dat als een land omvalt er onherroepelijk een domino-effect op zal treden. Dit noemen ze in het nieuws liefkozend "besmettingsgevaar". De Grieken moeten overeind gehouden worden, mede zodat andere lidstaten extra tijd hebben om zich te ontdoen van Grieks schuldpapier. Alles om het tij te keren.

Hier mengt de ECB zich in het spel. Europa heeft, dankzij garantstellingen van haar lidstaten, wel een triple-A status en kan goedkoop geld lenen met een honderd procent garantie dat het terugbetaald wordt. Dat geld wordt vervolgens aan Griekenland geleend tegen een zeer lage rente. Het lijkt op zich redelijk slim, maar uiteindelijk worden alleen financiële instellingen er beter van. Die hoeven geen verlies te nemen op foute investeringen in Griekenland.

Bovendien klopt er meer niet aan het steunfonds. De probleemlanden staan namelijk zelf ook garant voor het fonds en toch heeft het een triple-A rating. Hoe kan dat? Wederom een slimmigheidje in de afspraken van de ECB. In principe staan alle landen garant voor een bepaald percentage van het fonds en beloven dit bedrag met 100% te dekken. In theorie is er met een paar probleem-lidstaten al geen sprake meer van 100% dekking. Om hiervoor te compenseren is er in de afspraken vastgelegd dat in een huidig geval de garantstelling van overige lidstaten automatisch naar 120% gaat. Dit houdt in dat Nederland al 20% meer risico loopt dan verteld is. Maar het is nog erger. Om een domino-effect te voorkomen hoeven landen die zelf ook in zwaar weer verkeren niet altijd garant te staan en geld bij te dragen. Deze mogelijkheid tot opt-out en ontlasting van de PIIGS komt extra op de schouders van de paar landen in de Eurozone, waaronder Nederland, waar het nog wel goed gaat.

Kan dat zomaar? Ja, dat kan. De lidstaten hebben er voor getekend ALTIJD garant te zullen staan voor ALLE toekomstige SCHULDEN van de ECB. Alles om de triple-A status van het fonds en de waarde van de Euro te garanderen. Koste wat het kost. Ten koste van alles. Het komt er in feite op neer dat de schulden van de slechte lidstaten worden omgezet in garantstellingen (lees:schuld) van gezonde lidstaten.

Het maakt daarom ook niet uit dat De Jager en Rutte zich een slordige 85 miljard vergissen in de uitleg van het reddingsplan. Het valt immers toch niet uit te leggen. We zijn de pineut. We zijn een pinautomaat en de ECB drukt op de knopjes. De mogelijkheid tot niet deelnemen is er niet meer, en die komt er ook niet meer. Dankzij de ECB en Europa zitten we met zijn allen in hetzelfde zinkende schuitje.

Prettig Weekend!

Voor de eenvoud heb ik even buiten beschouwing gelaten dat de ECB ook effectief waardeloos schuldpapier aan het opkopen is geweest van onze belastingcenten. Waardeloze troep. Vuilnis. Maar eigenlijk doet het er weinig toe. Het grootste probleem staat hierboven. De ECB is de meest waardeloze kutbank op aarde en wij staan er garant voor.

Vanuit de hele wereld reageert men geschokt op de daden van Anders Behring Breivik. Nog voordat er details bekend waren over de achtergronden en motieven van de dader werd in het nieuws al flink gespeculeerd waar de kogel ditmaal vandaan kwam. Toen bleek dat Breivik geen moslim-extremist was en blond haar en blauwe ogen had, koos men in de analyse voor een veilige optie: Breivik is gewoon een eenzame gestoorde gek met kortsluiting in zijn bovenkamer. Een "lone wolf". Een incidentje.

Met het verschijnen van het Manifest van Breivik bleek al snel dat hij helemaal zo gek nog niet was. Vrij helder geeft hij de beweegredenen en achtergronden van zijn daden weer. Ook de aanslagen zelf blijken minutieus voorbereid en tot in de kleinste details uitgewerkt. Zijn taak, zijn missie, zijn ideologie. Als echte kruisridder zou hij de strijd aangaan tegen het kwaad en was bereid te sterven voor zijn "goede zaak".

Zijn Opus doet religieus aan, en daarmee verschilt zijn Manifest weinig van de erkende "goede boeken". De Bijbel en Koran staan bol van vooroordelen en intolerantie. Ook geweld tegen andersdenkenden wordt niet geschuwd. Als het Breivik puur om het moorden ging had hij eenvoudig een bestaande ideologie uit de kast kunnen pakken. Dat had hem een boel schrijfwerk gescheeld en dan was het voor het publiek ook eenvoudiger geweest om zijn daden vanuit cultuurrelativisme en religieus extremisme te kunnen beredeneren.

Helaas was de haat van Breivik niet zo zwart-wit. De richting waarin onze westerse wereld zich beweegt stond hem niet aan. Net als vele mensen verafschuwt hij de globalisering, de afschaffing van nationale identiteiten en versnippering van de samenleving. Kapitalisme, socialisme, individualisme en consumentisme hebben veel kapotgemaakt de afgelopen decennia. Ze zijn, behalve de drijvende krachten achter de huidige westerse maatschappij, enkel ideologieën en pretenderen, evenals verworpen en "slechte" ideologieën uit het verleden, de beste intenties te hebben. Bovendien dicteert de historie ook dat elke ideologie een nare keerzijde heeft: Ze duldt per definitie geen tegenstand en is uitermate slecht in zelfreflectie. Het is naïef om te denken dat het huidige westerse systeem anders is.

Het onvermogen om in controle te kunnen blijven over zijn eigen leven moet Breivik tot wanhoop hebben gedreven. Wat voor velen een multiculturele globale droom in wording is, was voor hem een vleesgeworden nachtmerrie. Dit gevoel van machteloosheid leeft onder velen in Europa. Met de komst van de Europese Unie en haar toenemende macht worden eenvoudige burgers steeds meer hulpeloze schaapjes. Van echte democratie is al lang geen sprake meer. Een mens rest maar twee keuzes: Slikken of stikken. We worden geleefd.

Breivik zag echter een derde optie. Actie. Met zijn daad wilde hij een statement maken tegen zijn "onderdrukkers". Een glorieuze verzetsdaad, in plaats van lijdzaam toezien hoe zijn visie op een ideale toekomst om zeep werd geholpen. Zijn eigen doorgeschoten ideologie tegen alle andere doorgeschoten ideologieën.

Zijn uiteindelijke daden zijn niet als heldhaftig ontvangen, maar ook niet specifiek als terreur. Een martelaar is hij ook niet geworden. Men kan er weinig mee. Verder dan een gestoorde lafbek met een fanatieke achtergrond komt men niet. Logisch ook, niemand zag dit aankomen en hij past niet in een standaard hokje. Waarom? De wisselende analyses op televisie bieden geen uitkomst. Niemand weet waar de Jihadistische voorvechter van conservatief Westers gedachtegoed vandaan kwam. Daar moeten we het mee doen.

Stiekem weten we het wel, maar niemand durft het te benoemen. Het feit wil dat onze geweldige progressieve Westerse seculiere multiculturele liberale moderne utopische samenleving in staat is gebleken een dodelijke tegenstander op eigen bodem voort te brengen. Een schok voor een ieder die dacht dat dit onmogelijk was in onze superieure Westerse cultuur. Het heeft lang geduurd, toch was het nu zover. Een product die zich actief tegen haar fabrikant keert. Blijft het bij een incident of zijn er dramatische structurele fouten in het ontwerp van onze samenleving geslopen?
Let wel: De kogels kwamen niet van extreemlinks of extreemrechts ditmaal. De kogels kwamen vanuit ons eigen midden.

Om herhaling te voorkomen moeten de taboes van tafel en dialoog met de burger weer centraal staan. Kritisch naar ons eigen systeem kijken is ook een must. Beweegt Europa nog wel in de zelfde richting als haar burgers of wordt de kloof alleen maar groter? Mensen die niet gehoord worden, zijn in staat tot ongehoorde dingen. Gaat de zwijgende meerderheid gedwee mee in alles of slijpen ze in stilte de messen?

Het is te hopen dat Breivik niet het eerste defecte schaap over de dam is. In de regel volgen er meer. Tot die tijd is hij een eenzame wolf. Een incidentje.

Eurofiele eurocraatjes houden niet erg van kritiek. Over verkwisting willen ze niets horen. Burgers in lidstaten moeten niet zeuren. Het gaat immers altijd maar om een fractie van de EU begroting. Alle vergoedingen en extraatjes vinden ze in Brussel meer dan terecht. De opmerking dat veel mensen ze een elitaire roversbende vinden, wuiven ze met gemak weg. De burger ziet volgens hen het grote plaatje niet. Ze doen dit werk immers ook niet voor de lol of eigen gewin. Ze zitten er allemaal puur voor ons aller welzijn. Een groot sterk Europa gaat ons allemaal enorme welvaart bezorgen en zo'n geweldig project mag best wat kosten. Nog sterker zelfs; het mag zoveel kosten als nodig. Het is het waard.

Europese Retoriek

Vroeger wist men het al: 'Wiens brood men eet, diens woord men spreekt'. Je kan je gaan afvragen of de hoge vergoedingen niet hebben geleid tot een absoluut onvermogen tot zelfreflectie. "Nikkelen" Neelie Kroes, die flink uithaalde naar Jan Kees de Jager, harkt, ongehinderd door een Balkenendenorm, een slordige 250.000 euro per jaar binnen als Eurocommissaris. Evenals haar collegae is ze uitermate Pro-Europees. Uiteraard niet omdat het goed betaalt, maar omdat de Europese droom de moeite waard is. Van graaien willen commissarissen niets horen, en dat is ook ab-so-luut niet wat ze doen. Dergelijke bedragen zijn immers vastgesteld door Europa, en dat maakt het per definitie een democratisch verantwoord salaris. Europese retoriek; geen speld tussen te krijgen.

Kloontjes

Behalve de hoge salarissen en vergoedingen heeft Europa nog iets verzonnen om meer Eurofiele apologeten te kweken. Een heuse Europese kraamkamer, met de hippe naam Schola Europaea. Daar wordt een legertje Monnet-monstertjes gedrild om in de toekomst het Europees gedachtegoed uit te gaan dragen. Elke Eurokidfabriek is gestoeld op de volgende grondgedachte:

'Educated side by side, untroubled from infancy by divisive prejudices, acquainted with all that is great and good in the different cultures, it will be borne in upon them as they mature that they belong together. Without ceasing to look to their own lands with love and pride, they will become in mind Europeans, schooled and ready to complete and consolidate the work of their fathers before them, to bring into being a united and thriving Europe.' -Jean Monnet 1953

Elitair

Op dit moment is er al capaciteit om 22.000 van deze kloontjes te hersenspoelen. Uiteraard is een dergelijke school enkel toegankelijk voor de kinderen van de politieke elite. De kosten rusten, geheel in de lijn van de verwachting, op de schouders van Europese burgers. Een slordige 250 miljoen per jaar gaat er vanuit de EU naar vijftien van deze instituten, en is slechts 60% van de kosten van het onderwijs. De andere 40% betalen de lidstaten waar de scholen staan en de ouders. Kinderen die ver van de school af wonen worden netjes met een bus gehaald en gebracht. Alleen het beste is goed genoeg voor de Eurocraten. De Europese commissie zal kritiek op dit elitaire systeem wel weer afdoen als gezeik in de marge. Het gaat toch immers maar om een paar procentjes van de totale begroting.

Eurosceptici

Europa werkt scepsis zelf in de hand. Terwijl in Nederland burgers de eindjes nauwelijks aan elkaar kunnen knopen en de kosten voor onderwijs alleen maar stijgen, betalen we wel collectief de schimmige scholing van de kinderen van Europese Politici. Van Europa mogen we niet kritisch zijn, want kritisch zijn (lees: sceptisch zijn) is de bron van al het kwaad in de wereld. Gelukkig geloven steeds minder mensen in de fabels en retoriek van Brussel. Hoe eerder de Europese Unie en haar kloonproject de prullenbak in verdwijnen, hoe beter.

Het huidige kabinet Bruin 1 noemen heb ik nooit gedaan. Mensen die het wel deden vond ik altijd kortzichtig. Het was immers slechts een minderheidskabinet met gedoogsteun. CDA en VVD meteen afschrijven als extreem-rechts leek me vrij voorbarig. Zij konden er ook niets aan doen dat Wilders gebruik maakte van NSB symbolen. Daarbij kwam ook nog dat Wilders wel heel erg uitgesproken pro-Israel is. De ingrediënten voor een flinke Godwin leken niet echt aanwezig.

Het land moet wel geregeerd worden en deze coalitie leek te kunnen werken. Een minderheidskabinet leek me ook een goede afwisseling. Meer democratie. In de praktijk blijkt ook veelvuldig dat er nu meer overleg plaatsvindt in de kamer en ook de oppositie vaker gehoord wordt. De PVV roeptoeterde rustig verder in de media, maar met weinig gevolg. Populistisch gezeik, maar niet echt een reden om te vrezen voor een derde wereldoorlog. Nog steeds geen reden voor Bruin I.

Leitkultur

De speech van Maxime Verhagen maakte daar echter een abrupt einde aan. "VolksPartei" en "Leitkultur" bleven lang in mijn hoofd nagalmen. Het zal toch godverdomme niet waar zijn. Toch Bruin I. Hierover later meer. Natuurlijk is het geen Bruin I zonder deelname van VVD. Voor een nieuw regime met bruine hemdjes moeten wel alle spelers binnen een nieuw rechts bestel passen.

Historie

In de jaren dertig was de NSB redelijk actief in Nederland. Armoede en werkloosheid teisterden het land. De kloof tussen arm en rijk was groter dan ooit. De strijd was helder en propaganda duidelijk. Men moest vechten tegen het Joods-Engelse grootkapitaal. Kapitalisme was de grote gemeenschappelijke verdeler en vijand. Een appel werd gedaan op de Nederlandse arbeider en de nationalisten. Onder Mussert zou het land weer trots en welvarend worden. Een land voor het volk.

Die geschiedenis gaat nu niet helemaal meer op. Toch zitten we op de rand van een depressie en is er minstens zoveel ontevredenheid. Ook nu hebben we een rechts kabinet. De zaken die voor mij voorheen geen steek hielden worden nu duidelijker. Het is dezelfde boodschap, maar met een andere vijand. Joods-kapitalisme op de schuld geven is geen optie meer. De PVV is pro-Joods en de VVD juicht kapitalisme toe. Bovendien leeft antisemitisme amper onder de bevolking. Zeggen dat de Jood het gedaan heeft zet geen zoden meer aan de dijk. De Nederlander is opgevoed om te weten dat je op deze bevolkingsgroep geen kritiek mag hebben. Nooit.

Islam

Een bevolkingsgroep die wel openlijk kritiek op Joden heeft zijn aanhangers van de Islam. Volgens dat geloof mag je rustig een Jood vermoorden en Allah zal je rijkelijk belonen. Die bevolkingsgroep is aardig in het nieuws met geweldplegingen tegen de autochtone bevolking en schuwt dis-respect voor onze normen en waarden niet. Ze zijn de nieuwe buitenbeentjes, de mensen die niet meedoen. Een doorn in het oog van zowel VVD als PVV. Het zijn geen volwaardige deelnemers aan de samenleving en ze brengen welvaart schade toe, mede door de kosten die het integreren met zich meebrengt.

Onbehagen

Er is met het failliet verklaren van de multiculturele samenleving aan tolerantie ook een einde gekomen. We zullen ze nu wel eens een lesje leren. Toch had ik niet verwacht dat het CDA daar ook in mee zou gaan. Ze stelden zich altijd op als een partij die wel met Wilders was, maar ook tegen. Naastenliefde, de andere wang toekeren etc. was hun boodschap. Dacht ik. Totdat Maxime kwam met zijn legendarische toespraak en uitleg. Maxime maakt nu van het CDA weer een Volkspartij. Een partij met Joods-Christelijke wortels en een eigen historische identiteit ziet weldra het daglicht. Gelet op de historie hebben zowel de Joden als Christenen weinig op met de Islam.

Toch gaat Maxime niet zover in het benoemen. Hij spreekt niet van haat tegen andere rassen, culturen en geloven. Liever praat hij over de liefde voor eigen waarden, volk en vaderland, en een christelijk gedachtegoed met het gezin als hoeksteen van de samenleving. Deze teksten zijn echter eerder gebruikt door een andere Nederlandse politieke partij, namelijk de NSB. In een propagandafilmpje uit de jaren 30 wordt praktisch het hele nieuwe idee van Maxime netjes uit de doeken gedaan. FILMPJE

Bruin 1

Ik vrees dat ik met deze wijsheid ook moet bekennen dat deze coalitie nu officieel Bruin te noemen is. Toch eindigt het niet in een holocaust of iets dergelijks, geen van de coalitie heeft de jood als zondebokje op het menu. Het kabinet heeft alles in een nieuw jasje gegoten: "Der Islam hat es getan". Ook gaan we nog steeds rap richting een groot Europa, vol van trotse nationalistische Europeanen. Het Vierde Rijk. De superstaat van Europees kapitalisme. Overal in Europa wordt het zichtbaar. Zelfs Wilders kan er niets tegen doen. Ook hij is niets meer dan een strontpopje die door Europa wordt getolereerd om het hogere doel te bereiken. Misschien houdt het bij Europa niet eens op. Naar wie de bazen van Europa luisteren weet ik niet. Wel weet ik dat de burger maar een minuscuul dingetje is geworden de afgelopen decennia.

Kopieergedrag is altijd standaard geweest in de geschiedenis. Hitler, Napoleon, Caesar, Lenin, Stalin, Mao en vele anderen hebben altijd geprobeerd het oude idee voor wereldheerschappij te verbeteren. Met oorlog is het nooit gelukt. Nieuwe leiders, ook Europese, zullen ook streven naar een nieuwe wereldorde. Op een eigen manier. Innovatief. Iets waar men ook in Brussel openlijk voor uitkomt. De grondwet ligt er al. Het is nu een kwestie van lidstaten en alle burgers er warm voor te maken. We hebben eenheid nodig. Het enige dat ontbreekt is een nieuwe "common enemy", maar die is in de maak.

"Na het zuur komt het zoet", sprak Jan Peter Balkenende kordaat. Jaren geleden. Of het pakketje zoet verkeerd geadresseerd is geweest of onvoldoende gefrankeerd, zullen we nooit weten. Het is in ieder geval nooit bij het volk aangekomen. Het enige dat de burger in het verleden heeft mogen ontvangen waren smakeloze sigaartjes uit eigen doos; een Zalmsnoepje en een pakketje Euromuntdrop. Twee kleine zoetjes in een zee van azijn.

OnVerhagen

Terwijl het volk haar hoofd boven water probeert te houden, ontpoldert de overheid rustig verder, doof voor kritiek. De multiculturele samenleving is officieel mislukt en dat komt de overheid goed uit. Het geld dat nu niet meer naar integratie hoeft kan nu mooi worden besteed om de Europese utopie en de banken te redden. De burger blijft zitten met een lege portemonnee in een geflopte samenleving. Culturele identiteit hebben we ook al niet meer. Probeer je te midden van deze chaos nog wel de Nederlandse vlag te hijsen, dan word je weggezet als nationalistische populist en xenofoob.

Maxime Verhagen omschrijft dit ontheemd-in-eigen-land-zijn-gevoel als "onbehagen". We moeten terug naar onze Joods-christelijke traditie, dan wordt alles beter. Zo deugdelijk is dit erfgoed echter allang niet meer. Het Christendom heeft zich ontpopt als een pedofielenvereniging en het Jodendom heeft , na de stichting van de staat Israël, haar eigen xenofoob karakter laten zien. Toch is niet alles verloren gegaan. De samenleving heeft onlangs een, in de moderne Joodse kringen in onbruik geraakte, traditie opgepikt met veel succes; Zelfspot. Lachen om je eigen trieste lot en grinnikend ten onder gaan.

Zesjescultuur

De zesjescultuur waar de regering zo graag vanaf wil, is een gevolg van dit cynisme. Docenten die voor de klas staan, bleken zelf niet eens meer in staat om een simpele rekentoets te halen. Sommige behaalde diploma's zijn ineens, dankzij jarenlang mismanagement in het onderwijs, achteraf niets waard. Heb je wel een geldig diploma dan is er tegenwoordig nergens meer een vast contract te vinden. Zekerheid is verdwenen. In het ergste geval is er niet eens een baan voorhanden. Daar sta je dan met je goeie gedrag. Een diploma vol met tienen en een torenhoge studieschuld. Op de achtergrond roept de overheid dat jongeren teveel schulden maken. Veel anders dan grijnzen kan een mens niet om zoveel domheid.

Voor de gelukkigen die wel een baan weten te bemachtigen zitten een eigen huis en pensioen er, dankzij de vergrijzing, ook al niet meer in. Werken tot je dood neervalt is blijkbaar hetgeen de overheid bedoelde met "de schouders eronder". Een "eigen" veel te dure huurwoning is de enige optie, maar zelfs dit is onzeker.

Babyboomers

Uiteraard moeten we wel onverwijld blijven betalen voor de babyboomers; "de generatie aan wie we alles te danken hebben". De generatie die alles in eigen zak stak, nadat hun ouders krom hadden gestaan tijdens de wederopbouw. De generatie van luie betweters. De xenofiele generatie met hun Europa-projectje. De generatie die het goed vond om alle publieke middelen in de uitverkoop te gooien voor eigen gewin. De ondankbare generatie van afbrekers.

Muppetisme

Als Waldorf en Statler zit de babyboom generatie aan het roer. Varend over de zure zee in hun luxe jachtjes, klagen de polder-nepotistjes gemoedelijk over de gevaren van de onverantwoordelijke nieuwe generatie die haar plichten niet kent. In hun ogen zijn we verworden tot een onnadenkende groep die enkel populisten volgt. Het is een komisch mysterie. Je kan als drenkeling niet anders dan nog cynischer worden en blijven watertrappelen. Een reddingboei wordt toch niet toegeworpen. Ons maakt het niet meer uit. Wij zullen het laatste lachen.

De cynische generatie weet namelijk iets wat de babyboomers niet weten. Cynisme slaat namelijk nooit om in extremisme en fascisme, hoe hard men ook moord en brand roept. De cynische grijns kan enkel omslaan in een grimas die gepaard gaat met anarchisme en revolutie. De echte verdeeldheid gaat allang niet meer over links of rechts, geloven en rassen, maar is een strijd der klassen.

Hij zet zijn brilletje af. Zijn kleine varkensoogjes staren ongelovig naar het bebloede mes in mijn handen. Hij had me niet zien aankomen en het lemmet niet gevoeld. Met de verve van een koosjere slager heb ik zijn leven beëindigd. Een snelle haal heeft zowel zijn bloedsomloop als zijn ademhaling tot stoppen gedwongen. Terwijl het bloed langs zijn overhemd gutst zakt hij op zijn knieën. Met net zoveel medelijden als hij me toonde, toen hij me uit mijn huis liet zetten, scheid ik zijn hoofd van zijn romp. Geen fijn karwei voor een leek, maar door mijn tijdelijke uitzendbaantje bij de slager ben ik vrijwel immuun voor goorheid geworden. Ik negeer het stuiptrekken en gerochel. Het is een precisiewerk om precies tussen de wervels door te snijden. Focus. In zijn ogen zie ik dat hij nog bij is, maar dat zal niet lang meer duren.

Het hoofd schop ik met een ferme trap onder zijn glimmende Chevrolet Captiva. Een mooie auto, maar niet geschikt voor de wijk waarin ik nu noodgedwongen woon. Bovendien heb ik een hekel aan diefstal. Hoofden neem ik overigens nooit mee. De familie moet wel iets te begraven hebben. Het zware lichaam sleep ik, ontdaan van alle bezittingen en kleding, naar mijn kleine Twingo. In de kofferbak past hij niet, maar daar had ik al rekening mee gehouden. Slechts een paar minuten later zijn we klaar voor vertrek.

Met mijn passagier rij ik naar huis. Zijn nieuwe maatpak van gitzwart landbouwplastic misstaat hem niet en hij zit onopvallend naast me. Ik zet radio 2 op en luister naar wat Nederlandstalige liedjes. Het pakketje naast me sukkelt langzaam voorover in slaap. Godverdomme, hij begint te lekken op de mat. Gelukkig is het niet ver meer en valt bloed niet echt goed te zien op antraciet. Het dennenboompje aan mijn spiegel laat dansend weten dat eventuele luchtjes geen probleem zullen zijn.

Als we aankomen in mijn straat is het stil. Net als ik een parkeerplaatsje heb gevonden zie ik mijn vrouw op een drafje aan komen lopen. Ze staat op dagen als deze altijd in spanning voor het raam te wachten op mijn terugkomst. Als ze het pakketje ziet, kust ze me opgewonden. Samen dragen we het kadaver naar binnen en leggen hem op de keukenvloer. Mijn vrouw pakt meteen de decoupeerzaag erbij en begint vakkundig aan de ontleding. De grote stukken maak ik klein en verdeel ze over een paar dozijn diepvrieszakken. Het is zaak om hem zo snel mogelijk in porties in de vriezer te krijgen. Van de botten trekken we een heerlijke bouillon en de rest is voor de katten en de hond.

Een onsje buikvet, de lever en de nieren hebben we apart gehouden. Dat is ons ritueeltje. Dit gaat meteen de pan in met wat laurier, peper en zout. We hebben wat te vieren. Het duurt niet lang voor het huis gevuld is met een heerlijk aroma. De kinderen, die tot dusver geduldig hebben toegekeken, beginnen te klagen dat ze alweer bankier moeten eten. Ze houden meer van mager vlees. Ik begrijp ze wel, ze zijn nog jong en ze zijn een beetje verwend. Helaas zijn politici, doorgaans iets magerder vlees, een schaars goed geworden. Gewone burgers eten we niet, ik wil geen verkeerd voorbeeld geven aan mijn kinderen. We zijn geen kannibalen. Ik zal beter mijn best moeten doen. Morgen ga ik wel jagen op de nieuwe minister van onderwijs. Zij heeft nooit veel beveiliging en is lekker strak en afgetraind.

Honger lijden in de crisis is geen optie en mijn kinderen verdienen het beste.