Kromst

Dusss.....



Veel prijzen heb ik in mijn leven niet gewonnen, behalve een paar kleine prijsjes met kleurwedstrijden. Geen geldprijzen, maar daar deed ik ook niet voor mee. Ik vond het gewoon leuk. De uitdaging en de spanning. Zo ook met krasloten. Niet vaak deed ik mee, maar de technische vaardigheid van het laagje wegkrassen en dan proberen te ontcijferen of ik iets gewonnen had was een prijs op zich. Soms won ik zelfs wel wat, zoals bijvoorbeeld nog een gratis lot of de helft van het bedrag dat ik had besteed om loten te kopen. Totdat ik een geldboom kocht. Bovenstaand kraslot om precies te zijn. De gewraakte GELDBOOM. Daar begint de ellende. 

Cijfer en Tekenbrij

Af en toe lijkt het erop dat ze de loten zo volstouwen met onzinnige symbolen et cetera dat het bijkans onmogelijk is om exact te kunnen bepalen of je nu wel of niet iets gewonnen hebt. Ik vermoed dat daarom ook veel prijzen nooit uitgekeerd hoeven te worden omdat mensen winnende loten per ongeluk weggooien, vanwege alle onduidelijkheid. Om dit te voorkomen bekeek ik de loten altijd heel goed. Bovenstaand lot was dan ook heel speciaal dat wist ik... nog nooit had ik een lot gekregen waar alle geldbedragen hetzelfde waren onder de kraslaag. Toch kwamen de WINNENDE SYMBOLEN rechtsboven niet overeen met mijn "UW SYMBOLEN". Maar wat was het dan wel? Waarom al die gelijke bedragen? En toen zag ik het...

De kleine lettertjes.

"Vindt U onder UW SYMBOLEN 1x een geldzakje dan wint u alle bedragen onder de kraslaag". Het staat op de voor- en achterkant van het lot. Een kwestie van optellen nog. 100 euro. Dat is niet mis.

Ik besloot naar de winkel te gaan om het geld te incasseren en daarna nooit meer mee te doen. HELAAS is geld ontvangen nooit eenvoudig. De scanner pakte het lot niet. Totaal niet. Niet eens om te vermelden dat er geen prijs op gevallen was. Samen met de verkoopster bestudeerde ik het lot en ontdekten dat prijzen boven de 50 euro niet werden uitgekeerd aan de balie. Daarvoor moest het lot opgestuurd worden, aangetekend en wel, naar de LOTTO in Rijswijk. De verkoopster vond het vreemd omdat ze van bijvoorbeeld de staatsloterij en ander lottospelen wel het bedrag gewoon uitkeren mocht, zelfs al was het een fors bedrag. Ik bedankte haar voor haar geduld en zij wenste me succes met het incasseren van mijn prijs. Ik hobbelde langs de Bruna en verstuurde het lot aangetekend naar Rijswijk. Met het aangetekend versturen en de aanschafwaarde was er echter van de 100 euro nog maar ongeveer 90 over. Maar goed, iets is beter dan niets.

Post!

Gisteren ontving ik een brief van de Lotto, met daarin het bericht dat ik niets gewonnen had. Nogmaals de speluitleg en bovendien.... mijn eigen LOT. Niet eens aangetekend verstuurd! Mijn klomp deed krak. Blijkbaar heb ik geen recht op mijn prijs en het bedrag is dermate gering dat ik er geen autorit naar het hoofdkantoor voor over heb. Een keer tanken en mijn winst gaat letterlijk in rook op.

Al met al een wijze les. Nooit meer krasloten voor mij! Kutspel! Ik heb er geld aan verspild, hoofdpijn van gekregen, maar nu een blogje aan overgehouden. Ze bekijken het ook maar. Het lot zelf lijst ik wel in. Als bezoek er naar vraagt, dan heb ik een verhaaltje voor ze.

Veel mensen weten niet waarom ze deelnemen aan de bezettingen van pleinen over de hele wereld. Dat is tenminste de indruk die je krijgt als je kranten leest en televisie kijkt. Reporters hebben er haast een wedstrijd van gemaakt om de quote van de grootste idioot los te kunnen peuteren. Geef ze eens ongelijk, het zorgt wel voor vermakelijke televisie als er weer eens een ufo-gekkie zijn mening verkondigt. Het nieuws gaat, zoals vaker tegenwoordig, af op de meest extreme vorm. Alles voor de kijkcijfers. Inhoud en achtergrond onbelangrijk.

Het trieste effect is dat de indruk wordt gewekt dat er niets aan de hand is. Er is niets mis met het systeem, maar van alles mis met mensen die ertegen betogen. Betogen is blijkbaar voorbehouden aan luie utopisten, anarchistische krakers en linksgroene milieugekkies. Het vreemde is dat dit nooit anders is geweest. Ook in het verleden liepen deze groepen vooruit op de massa. Zij streden tegen de bom voordat de rest van de bevolking opstond. Ze vochten voor het milieu voordat alle politieke partijen groen en duurzaam werden. Het is de bonte fanfare die voor de massa uit paradeert. Here come the clowns.

Het mag veel mensen ontgaan zijn, maar de clowns hebben ondanks alles een rode neus voor misstanden. Daar leven ze voor. Ze zijn theatrale uitvergrotingen van reële problemen in de wereld. Oplossingen aandragen kunnen ze niet, maar ze leggen wel de vinger op een zere plek. Een zere plek die banken en politiek graag willen verhullen. De overheid haat lastposten. Pogingen om de protesten te breken hebben in Amerika slechts averechts gewerkt. Mensen de vrijheid om vreedzaam te demonstreren ontnemen ligt daar vrij gevoelig. Nu wordt het over een andere boeg gegooid.

Maak ze maar belachelijk, is de nieuwe strategie. Ook hier. Goedkoop scoren door te zeggen dat een medewerker een Zeitgeist Movement aanhanger is. Lachen om chemtrailmafkezen. Proesten om een hippie die vindt dat de wereld liefde nodig heeft. Gieren om de mensen die met molentjes lopen. Brullen omdat niemand kan vertellen waarom ze er überhaupt staan. In je broek zeiken omdat er geen centrale organisatie met een fatsoenlijke woordvoerder is. In een stuip liggen omdat ze zichzelf zo serieus nemen. De humor ligt op straat. Letterlijk.

Wie het laatst lacht, lacht het best. We zullen zien. Ik vermoed dat de werknemers van Philips vandaag al minder grinniken en gniffelen bij het zien van de beelden. Voor meer mensen zal binnenkort de lol eraf zijn. De depressie komt eraan.

Het Europese steunfonds blijft aan me knagen. We steunen landen door garant te gaan staan voor hun schulden, omdat anders -klik- overal het licht uit gaat. De hoe en waarom vragen zijn daarmee simpel beantwoord. Deze vragen worden ook breed uitgemeten en telkenmale uitgelegd in de media. Ik heb mijn brein vaak gebroken over deze kwestie, maar weet pas sinds kort waar het knagende gevoel echt vandaan komt. Er schuilt namelijk, verstopt onder de simpele vragen omtrent de oplossingen en oorzaken, een fundamentele onmogelijkheid. Het steunfonds kan eigenlijk niet eens bestaan en staat zelf haaks op hetgeen ze op moet lossen.


De eerste onmogelijkheid van het fonds zit hem in het feit dat niemand garant kan staan; het onderpand bestaat eenvoudigweg niet. Er wordt een boel gegoocheld met cijfers, waardoor het misschien lijkt te kunnen, maar dat is dan ook alles wat het is, een boekhoudkundig handigheidje. Normaliter zou een centrale bank geld bij hebben gedrukt, maar we hebben afgesproken dat zoiets niet mag. Dit om inflatie tegen te gaan en een sterke munt te handhaven. Knappe koppen hebben echter bedacht dat bijdrukken niet eens nodig is, dankzij een sterk staaltje omgekeerde logica;

Als iemand een kuil graaft voor zichzelf, dan valt een ander erin.

In Brussel werd derhalve een grote denkbeeldige kuil gegraven van een paar honderd miljard diep en tot de rand gevuld met denkbeeldige Euro's. Helaas kon je hier nog niets voor kopen omdat er geen waarde tegenover stond. Het enige dat nog ontbrak waren goedgelovige sukkels die garant wilden staan voor het geld en die waren, gevoed door aangeprate angst, al gauw gevonden. Ze protesteerden wel, maar tekenden, ook Nederland. Met deze handtekeningen werd de bak geld ineens echt zonder dat er geld bijgedrukt hoefde te worden. Slim van de bedenkers, zolang iedereen er in trapt tenminste.

Kijken we nu naar Nederland dan wordt al gauw duidelijk dat we helemaal niet kredietwaardig zijn, laat staan in staat zijn garant te kunnen staan. Zelfs onze "economisch gezonde" staat heeft immers een negatief inkomen en een oplopende schuld. Bezittingen heeft de staat eigenlijk ook al niet of nauwelijks meer. Waar zit het onderpand dan wel? Niet bij banken, bedrijven en burger. Met andere woorden: nergens. Als de boel fout gaat in Brussel dan komt de deurwaarder bij de staat langs en zal concluderen dat er niets te halen valt, behalve door de staatsschuld te verhogen. Gelukkig komen we dan zelf in aanmerking voor steun.

Het klinkt absurd, maar het gebeurt echt. Met veel enthousiasme wordt het fantasiegeld in de economie gepompt, met als gevolg inflatie en een zwakkere Euro. Met de waardeloze Euro's worden bergen waardeloos schuldpapier opgekocht van landen en banken. Hoe meer ze uitgeven hoe meer ze erachter komen dat er steevast te weinig geld is. Het denkbeeldige gat moet steeds groter en er moeten meer fictieve Euro's in. Dit proces zal zich blijven herhalen, net als in Amerika. Net zolang totdat het plafond -de bodem- bereikt is of men niet langer wil tekenen.

Daarmee zijn we aangeland bij onmogelijkheid twee: de fabel dat het steunfonds iets oplost. Het tegendeel is namelijk waar. Het steunfonds maakt de problemen enkel maar groter. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om te weten dat dit een feit is. Vroeger hadden we landen met staatsschulden. Nu hebben we landen met staatsschulden plus een overkoepelende instantie met een eigen schuld. Schuld voor < Schuld na. Bij verdere uitbreiding van het steunfonds zal de collectieve schuld derhalve alleen maar verder toenemen. Niet af. Het is als proberen een gat te verhullen door het in een groter gat te verstoppen. Compleet gestoord, maar daarin blinken ze uit in Brussel.

Helaas vrees ik dat de waanzin niet te stoppen is en we enkel kunnen wachten tot alles vanzelf met een klap tot stilstand komt. Dan gaat het licht uit en kunnen we eindelijk weer vooruit kijken. Immers, donkerder kan het dan niet worden. Enkel lichter.

De crisis in de Eurozone blijft nijpend. We zitten in de tang, zoveel is duidelijk. Geen kans laat de politiek onbenut om de burger te laten weten dat we nu vooral moeten doorpakken. Destijds hebben we immers gekozen voor de Euro en uitstappen is absoluut geen optie. Over voor- en nadelen van uitstappen valt uiteraard te twisten en dat wordt veelvuldig gedaan. Hoe we aan de Euro zijn gekomen blijft echter heel erg onderbelicht. Wie hebben ons eigenlijk deze puinhoop ingeloodst?

Maastricht

In 1992 werd in Maastricht besloten tot de oprichting van een Europese Monetaire Unie. De criteria werden vastgesteld en in 1999 zou het een feit worden, met een paar jaar later de invoering van een gemeenschappelijke munteenheid. Toch rammelde het project van meet af aan al aan alle kanten. Het Verenigd koninkrijk, Zweden en Denemarken gaven aan de eigen munt te willen behouden. Daarbij kwam nog dat enkele lidstaten absoluut niet voldeden aan de criteria gesteld in het verdrag van Maastricht; het begrotingstekort mocht niet boven de 3% komen en de staatsschuld mocht niet hoger zijn dan 60% van het BBP.

Italië

Het bleek al gauw dat de EMU meer een politieke aangelegenheid was dan een financieel project. Italië, een van de mede-oprichters van de Europese Unie, dreigde ondanks een staatsschuld van 127% van het BBP, toch mee te mogen doen aan de gemeenschappelijke munt. In Nederland ontstond hierdoor weerstand. Gerrit Zalm, destijds minister van Financiën, en zijn partij, de VVD, spraken zich heftig uit tegen de toetreding van Italië tot de EMU. Zalm vond het volslagen absurd dat niet iedereen zich aan de afspraken hoefde te houden en vond dat geen land gedwongen kon worden zich aan een verdrag te houden waarvan ook de andere deelnemers zich niet aan de regels hielden. De VVD zag meer in een sterke noordelijke EMU en wilde o.a. Portugal, Spanje en Italië buiten de deur houden.

Spaghetti-fobie

De weerstand van de VVD zorgde behalve in Europa ook voor opschudding in de Nederlandse politiek. De Paarse coalitie dreigde op te breken als de VVD de toetreding van Italië zou blokkeren. Zowel van uit de oppositie (CDA, GL) als vanuit de coalitie (PVDA, D66) klonken harde geluiden. Men betichtte Zalm zelfs van Spaghetti-fobie. Uiteindelijk leidde dit er toe dat de VVD, uit angst dat ze na een val van het kabinet in de oppositie zouden belanden, toch instemde met de toetreding van Italië. Het begin van de prut waar we nu in zitten.

Griekenland

Verrassend is dat niet veel later de VVD ineens heel erg voorstander was van de toetreding van Griekenland. Het CDA, dat wel had ingestemd met Italië, verzette zich hiertegen, maar de motie haalde het niet. Het lijkt erop dat Nederland niet te boek wilde komen te staan als eeuwige dwarsligger. Bovendien vond Zalm dat Griekenland goed haar best had gedaan, terwijl hij destijds al wist dat het land er financieel een zooitje van had gemaakt. Het politieke belang was wederom groter dan het hebben van een gezond monetair systeem.

Wat er vervolgens allemaal gebeurde doet er niet veel toe. De fout zit hem in het fundament. Alles wat we nu meemaken is een gevolg van het gebrek aan ruggengraat en verstand van politici in 1998.

Fastforward...

Nu in 2011, terwijl de kritiek op de Euro aanzwelt, zien we een herhaling van zetten. Alles voor de politiek. Alles voor Europa. PVV en SP worden weggezet als Eurofoben. CDA, VVD, D66, PVDA en Groen Links zijn nog steeds pro-Europa, maar erkennen nog steeds niet dat ze verantwoordelijk zijn voor de puinhoop waarin we ons bevinden. Het Balkenendiaanse "met de kennis van nu" argument vliegt ons dagelijks om de oren. Ze willen liever dat iedereen nu vooruit kijkt en dat kan ik me voorstellen. Toch blik ik ook graag terug en de conclusie is duidelijk: Met de kennis van nu zijn de grootste partijen uit het verleden ook de grootste huichelaars gebleken. De burger betaalt de prijs. Iets om rekening mee te houden met de volgende verkiezingen.

Twee kleine varkensoogjes staren me aan. Het breedbeeldvullende gezicht van Jan Kees is intimiderend groot. Pareltjes zweet staan op zijn voorhoofd. Je kan zien dat hij iets belangrijks mee te delen heeft. Vooruit, dan toch maar even het geluid aanzetten. "Veel mensen zijn de voordelen van de Euro vergeten". De televisie kan uit. Het is een boodschap voor domme mensen en niet aan mij gericht. Ik ben niets vergeten en kan alle voordelen van de Euro zo opdreunen. Toen ik jong was zijn die er vakkundig ingestampt door de dames en heren van de Postbus 51 spotjes. De Euro en de EU zijn het beste dat de Nederlander ooit is overkomen. En zo is het!

Ook het grote geheel zie ik prima. Ik weet heus wel waarom de Euro gered moet worden. Het is me al zo vaak voorgekauwd door mensen, zoals Jan Kees, die onterecht denken dat ik het niet snap. Als de Euro valt dan krijgen we een nieuwe totale oorlog. De Europese Unie zal uiteen vallen en bommenwerpers zullen het luchtruim vullen met donker diep gebrom. In de rokende puinhopen van onze beschaving zullen de paar overlevenden, gehavend door de pest, vechten om een portie rattenvlees. Armageddon. Dat moeten we niet willen.

Het klinkt overdreven, maar zo is het nu eenmaal. In de historie zijn er altijd grote oorlogen en rampen geweest. Complete beschavingen zijn ten onder gegaan en volkeren van de aardbodem verdwenen. *poef* Weg. Wat ze allemaal gemeen hadden was hetgeen ze juist niet hadden; de Euro. Had men de Euro een paar duizend jaar geleden al geïntroduceerd dan had de hele wereldgeschiedenis er totaal anders uit gezien. Dan hadden we nu allemaal in het paradijs geleefd. Daarom moet de Euro ten koste van alles gered worden!

De Euro lijkt helaas onhoudbaar. Triest. We dreigen ten onder te gaan en het is allemaal de schuld van nationalistische xenofobe eurosceptici. De eerste tekenen dienen zich al aan. Breivik en de snelwegschutter zijn slechts kleine voorproefjes van hetgeen ons te wachten staat als we niet gauw ons laatste restje soevereiniteit in een envelopje stoppen en opsturen naar Brussel. Onze enige hoop voor de toekomst is een totalitaire megastaat.

We hebben sturing nodig en een harde hand. Zelfbeschikking en eigenrichting zijn verschrikkelijk. Democratie heeft ons in het verleden slechts oorlog gebracht. Kleinen van geest, zoals Geert Wilders, zijn gewoon te dom om in te zien dat van bovenaf bestuurd worden veel beter is. Juist een totalitair systeem maakt iedereen uniform en is een oplossing voor alle problemen. Tegen Europa zijn is een misdrijf tegen de menselijkheid.

Dat we allemaal in armoede gaan leven is slechts een kleine prijs die we moeten betalen voor de eeuwige vrede van het Europese Rijk. Mede hierom is een referendum voor overdracht van macht niet wenselijk. Mensen hechten veel te veel waarde aan hun bezittingen, spaargeld en pensioengeld om objectief te kunnen oordelen. Ze zien het grote geheel niet.

Ik gelukkig wel. Leve de EU! Leve de Euro!

Stil zit Mark in een hoek. Hij staart naar de lege muren van zijn torenkamertje en vraagt zich af waar alle spullen zijn gebleven. Het houdt hem al uren bezig. De beste verklaring die hij tot dusver heeft kunnen bedenken is dat hij vastzit in een nachtmerrie. Ontwaken is derhalve de oplossing, maar ook dit brengt weer een probleem met zich mee: Hoe ontsnap je uit een nachtmerrie? Stil in een hoek zitten heeft tot dusver nog niets opgeleverd. Mark besluit er eens een flinke portie logica tegenaan te gooien en dat werpt al snel vruchten af. Gewoon gaan slapen is wellicht de beste manier om wakker te worden uit een nachtmerrie. Mark lacht tevreden om zijn eigen conclusie. Bovendien verklaart het ook de matras die op de vloer ligt.

Een goede maand later zit Mark aan een tafeltje in zijn tweede kamer. Voor hem wacht een grote uitdaging. Een tijdrovend karwei, maar iemand moet het doen. De andere mensen in de ruimte hebben de noodzaak blijkbaar niet gezien, maar dat deert hem niet. Deze taak vereist leiderschap en een mentaliteit van aanpakken; kwaliteiten waar niet iedere sterveling over beschikt. Hij stroopt zijn mouwen op en gaat aan de slag.

Zorgvuldig ontleedt hij de grote bos bloemen. Kleur bij kleur, soort bij soort, zoals het hoort. De bloemen die nergens bij passen eet hij meteen op. Al kauwend op een bittere lelie ontwaart hij tussen de bloemstelen een klein kaartje. 'Mark. Onze gedachten gaan naar U uit. Beatrix'. Verbijsterd staart hij naar de tekst en realiseert zich dat hij al veel te laat is voor zijn wekelijkse afspraak bij de koningin. Hij duwt de tafel van zich weg en springt op. Dit klopt niet. Hij rent naar de deur en begint er met zijn hoofd tegenaan te bonken. Zo hard mogelijk. Hij moet weg. Niet veel later verschijnen de bodes die hem naar zijn torenkamertje begeleiden.

In het hele land had men de meltdown van Mark via de televisie kunnen volgen. De beelden waren de wereld over gevlogen en kranten stonden er vol mee. Mark, "The Great Communicator", was zo opgegaan in de Europese Droom dat hij niet langer werkelijkheid en fictie van elkaar kon onderscheiden. Het laatste debat, na de val van Griekenland en de Euro, was de druppel geweest. Zelfs terwijl de motie van wantrouwen, die tegen hem was ingediend, met een meerderheid werd aangenomen, bleef hij volhouden dat alles goed zou komen. Vervolgens had hij zijn kleren uitgetrokken en was naakt de Tweede Kamer uit gerend. Live.

De dagen erna werden gouden tijden voor experts. Psychologen en psychiaters werden vaste gasten bij talkshows en nieuwsprogramma's om uit te leggen hoe het zover had kunnen komen. Veel bleef speculatie, maar enkele zaken werden indicatief genoemd voor een op handen zijnde zenuwinzinking. Zo werd er gesteld dat de excuses, die Mark had gemaakt voor andermans verwarring, aantoonden dat Mark niet langer problemen bij zichzelf vast kon stellen; een verminderd vermogen tot reflectie. Als tweede noemde men de volstrekt absurde paradoxale cirkelredenering over het onderpand van Griekenland, die Mark absoluut niet vond kunnen, maar wel wilde hebben. Iedereen die hem niet kon volgen had hij voor gek versleten. De grootste consensus was er over het feit dat iedereen had gezien dat de EU onhoudbaar was, behalve Mark. In zijn hoofd was er een stipje op de horizon.

In zijn torenkamertje bijt Mark zijn laatste vingertopje af en legt de laatste hand aan de monsterformule die hij op de muur heeft geschreven. Het heeft hem letterlijk bloed, zweet en tranen gekost, maar hij is er uit. Trots aanschouwt hij zijn creatie. Een brede grijns verschijnt op zijn gezicht. Europa is gered!

Volgens de legende moet het een enorm gevaarte zijn geweest, minimaal twee keer zo groot als de piramide van Cheops, blikkerend in de zon. Futuristisch ogende schoorstenen verspreidden een roze nevel die de hemel kleurde. Haar architecten waren allang verdwenen, maar de machine was ontworpen voor de eeuwigheid. Dagelijks verschenen duizenden pelgrims om het wonder te aanschouwen en zich te laten vervoeren door de zachtzoete roze mist. Volmaakt gelukkig.

Helaas hoorde ik pas van dit wonderlijke apparaat op de dag dat er werd meegedeeld dat hij werd uitgezet. Ik vond het onbegrijpelijk. Een geluksmachine, die zet je niet uit, maar hoor je te onderhouden, te oliën en te poetsen. Een geluksmachine moet glimmen. Uitzetten komt volslagen barbaars over en lijkt op het vernietigen van een regenwoud. Rücksichtslos korte-termijn gewin door mensen die het grotere geheel niet zien.

Een vriendelijke man -laten we hem Hugo noemen- in een kroeg legde me uit dat het niet om een echte machine ging, maar om een idee. De Idee dat de Staat zorg moet dragen voor het geluk van haar ingezeten.

Het deed me goed om te horen dat de geluksmachine nu niet ergens stond weg te roesten, maar het riep tal van nieuwe vragen op. Het leek me schier onmogelijk, belachelijk zelfs, dat iemand met een druk op de knop een idee uit kan zetten, vooral een goed idee. Als de Staat niet langer zorgt wenst te dragen voor het geluk van haar burgers, waar is ze dan nog wel goed voor? Bovendien, waarom zou het geen taak van de overheid zijn om burgers te voorzien van geluk. Het lijkt me een nobel streven.

Hugo onderbrak mijn stroom van vragen en legde uit dat de geluksmachine al ver voor mijn geboorte is uitgezet en ook nooit echt lang in gebruik is geweest. Het leverde niets op voor de economie. Deconstructivisten zagen geen handel in "puur geluk" en besloten de geluksmachine te slopen en de onderdelen te gebruiken voor een geldmachine. Geld werd de nieuwe maatstaf van geluk en het geluk van de bevolking werd omgedoopt tot welvaart. Alles meet- en telbaar. Geluk werd te koop.

Ik merkte op dat hij wel een punt had en moest toegeven dat ik ook nooit gemerkt had dat er ergens een geluksmachine stond te brommen. Ook over de relatie tussen geld en geluk moest ik hem gelijk geven; Ik had me immers net ook eventjes ongelukkig gevoeld toen ik me realiseerde dat de prijs van een biertje weer omhoog was gegaan. Minder geluk voor hetzelfde geld. Tegelijkertijd maakte het gesprek me wel gelukkig, maar kostte niets. Blijkbaar zijn er twee soorten geluk die los van elkaar functioneren. Het geluk van geld en een ander soort geluk. Jammer dat de overheid niet wil investeren in de laatste vorm.

Hugo grinnikte en zei dat het in werkelijkheid nog wel een graadje erger was dan dat, maar dat kwam de volgende keer wel. Het was al laat. Ondertussen moest ik er maar niet teveel bij stilstaan. Niet piekeren kan een mens ook gelukkig maken. Met die woorden stond hij op en nam afscheid.

Ik bleef nog even zwijgend zitten en mijn gedachten dwaalden af naar mijn oma. Zij verblijft al jaren in een verzorgingstehuis waar ze adequate zorg krijgt. Ook al wordt de zorg steeds minder, het blijft altijd adequaat heten. Steeds minder geluk voor hetzelfde geld. Tijd voor een praatje heeft een verpleegster tegenwoordig niet. Alles boven de grens voor minimumzorg wordt stelselmatig wegbezuinigd.

Mijn oma praat niet meer, lacht niet meer en staart voor zich uit. Dag in dag uit. Waarschijnlijk droomt ze van een geluksmachine. Ik droom mee.

Wekenlang erger ik me al aan de onverschilligheid van burgers als het gaat om de Eurocrisis. Verder dan zeggen dat het goed fout zit in Europa komt men niet. Niet geheel verwijtbaar overigens. De informatievoorziening is zoals altijd incompleet, gebrekkig en af en toe volslagen leugenachtig. Leugens? Jazeker, we zijn nooit fatsoenlijk voorgelicht over de werkelijke kosten die gemoeid gaan met de reddingsoperaties. Ook de risico's voor Nederland worden angstvallig onder de pet gehouden. Wat we wel te horen krijgen is een brij aan termen die toch geen hond snapt en een preek over de absolute noodzaak. We moeten vooral dom blijven denken dat we geen keus hebben en alles goed komt. Flauwekul. Het komt namelijk niet goed. Hieronder volgt in begrijpbare taal waarom.

Wat Jan Kees en Mark niet vertellen is dat het steunfonds geen tijdelijk iets is. Het is geen simpel fruitmandje die je stuurt naar een patiënt. Het steunfonds zal een permanente instantie zijn, gerund door de Europese Centrale Bank (ECB), die de Euro ten koste van alles in stand moet houden. Ten koste van alles, daar gaat het ook op uitdraaien en sneller dan we denken. (met name als Amerika het huishoudboekje niet snel op orde krijgt)

Neem bijvoorbeeld Griekenland. Dit land kan, dankzij haar junkstatus, geen geld meer lenen op de kapitaalmarkt, behalve tegen een torenhoge rente. De hoogte van de rente geeft aan hoe risicovol een lening aan de Grieken is. In dit geval houdt het zelfs in dat het zeker is, wanneer je aan Griekenland geld leent, het nooit meer terug komt. Terecht, want behalve een torenhoge schuld hebben ze ook een negatief inkomen.

Voor Europa is echter het falen van een lidstaat geen optie. Het Europese financiële systeem is zo verweven dat als een land omvalt er onherroepelijk een domino-effect op zal treden. Dit noemen ze in het nieuws liefkozend "besmettingsgevaar". De Grieken moeten overeind gehouden worden, mede zodat andere lidstaten extra tijd hebben om zich te ontdoen van Grieks schuldpapier. Alles om het tij te keren.

Hier mengt de ECB zich in het spel. Europa heeft, dankzij garantstellingen van haar lidstaten, wel een triple-A status en kan goedkoop geld lenen met een honderd procent garantie dat het terugbetaald wordt. Dat geld wordt vervolgens aan Griekenland geleend tegen een zeer lage rente. Het lijkt op zich redelijk slim, maar uiteindelijk worden alleen financiële instellingen er beter van. Die hoeven geen verlies te nemen op foute investeringen in Griekenland.

Bovendien klopt er meer niet aan het steunfonds. De probleemlanden staan namelijk zelf ook garant voor het fonds en toch heeft het een triple-A rating. Hoe kan dat? Wederom een slimmigheidje in de afspraken van de ECB. In principe staan alle landen garant voor een bepaald percentage van het fonds en beloven dit bedrag met 100% te dekken. In theorie is er met een paar probleem-lidstaten al geen sprake meer van 100% dekking. Om hiervoor te compenseren is er in de afspraken vastgelegd dat in een huidig geval de garantstelling van overige lidstaten automatisch naar 120% gaat. Dit houdt in dat Nederland al 20% meer risico loopt dan verteld is. Maar het is nog erger. Om een domino-effect te voorkomen hoeven landen die zelf ook in zwaar weer verkeren niet altijd garant te staan en geld bij te dragen. Deze mogelijkheid tot opt-out en ontlasting van de PIIGS komt extra op de schouders van de paar landen in de Eurozone, waaronder Nederland, waar het nog wel goed gaat.

Kan dat zomaar? Ja, dat kan. De lidstaten hebben er voor getekend ALTIJD garant te zullen staan voor ALLE toekomstige SCHULDEN van de ECB. Alles om de triple-A status van het fonds en de waarde van de Euro te garanderen. Koste wat het kost. Ten koste van alles. Het komt er in feite op neer dat de schulden van de slechte lidstaten worden omgezet in garantstellingen (lees:schuld) van gezonde lidstaten.

Het maakt daarom ook niet uit dat De Jager en Rutte zich een slordige 85 miljard vergissen in de uitleg van het reddingsplan. Het valt immers toch niet uit te leggen. We zijn de pineut. We zijn een pinautomaat en de ECB drukt op de knopjes. De mogelijkheid tot niet deelnemen is er niet meer, en die komt er ook niet meer. Dankzij de ECB en Europa zitten we met zijn allen in hetzelfde zinkende schuitje.

Prettig Weekend!

Voor de eenvoud heb ik even buiten beschouwing gelaten dat de ECB ook effectief waardeloos schuldpapier aan het opkopen is geweest van onze belastingcenten. Waardeloze troep. Vuilnis. Maar eigenlijk doet het er weinig toe. Het grootste probleem staat hierboven. De ECB is de meest waardeloze kutbank op aarde en wij staan er garant voor.

Op het moment dat de overheid de ware aard van zaken gaan ontkennen, is het een goed moment om je oprecht zorgen te gaan maken. Zo ook nu. Er is officieel geen crisisberaad geweest over Italië, terwijl die er wel was. Land na land valt om. Het gespeelde optimisme van politici over een goede afloop van de crisis gelooft ook niemand meer. Je krijgt haast medelijden met de mensen die betaald worden om te liegen tegen de media. Tijdens het steeds frequenter wordende geheim overleg bespreken ze iets wat niemand mag horen. De bodem is bereikt. Het geld is op.

De fantastische constructie van de Europese Centrale Bank om de boel stabiel te houden faalt ook. De bank is niet sterker dan de som der delen. Het zal niet lang duren of ook het noodfonds raakt haar AAA status kwijt. Niemand zal genoeg geld hebben om hen een Bailout te verstrekken. Daarmee is het eind van de Eurozone in zicht. Europese eenheid is daarna eindelijk bereikt. Armoede.

Ten westen van ons, aan de andere kant van de Oceaan, probeert Amerika ook krampachtig het financiële systeem te redden. De enige oplossing die ze tot dusver hebben kunnen vinden is identiek aan de Europese oplossing: Proberen de boel zolang mogelijk te rekken. Ten oosten van ons gaat het net zo slecht. De Chinese markt, een grote luchtbel, valt of staat bij ons vermogen om te consumeren. Overal is de rek uit.

Op de beurzen wordt alles al zichtbaar. Financiële instellingen gaan al weken onderuit. Alles is in de uitverkoop en kopers zijn niet te vinden. Gaten in het systeem worden nu overal kunstmatig gedicht. In Amerika worden pensioengelden gebruikt om de begroting kloppend te krijgen. In Europa koopt de ECB massaal waardeloos schuldpapier in. Alles is zo lek als een mandje.

Het worden spannende weken. De deadline komt in zicht. Amerika en Europa hebben de eindsprint ingezet. Ik ben benieuwd wie als eerste over de eindstreep komt. Een ding is wel duidelijk. Wie er ook wint, we zullen allemaal verliezer zijn.

Eurofiele eurocraatjes houden niet erg van kritiek. Over verkwisting willen ze niets horen. Burgers in lidstaten moeten niet zeuren. Het gaat immers altijd maar om een fractie van de EU begroting. Alle vergoedingen en extraatjes vinden ze in Brussel meer dan terecht. De opmerking dat veel mensen ze een elitaire roversbende vinden, wuiven ze met gemak weg. De burger ziet volgens hen het grote plaatje niet. Ze doen dit werk immers ook niet voor de lol of eigen gewin. Ze zitten er allemaal puur voor ons aller welzijn. Een groot sterk Europa gaat ons allemaal enorme welvaart bezorgen en zo'n geweldig project mag best wat kosten. Nog sterker zelfs; het mag zoveel kosten als nodig. Het is het waard.

Europese Retoriek

Vroeger wist men het al: 'Wiens brood men eet, diens woord men spreekt'. Je kan je gaan afvragen of de hoge vergoedingen niet hebben geleid tot een absoluut onvermogen tot zelfreflectie. "Nikkelen" Neelie Kroes, die flink uithaalde naar Jan Kees de Jager, harkt, ongehinderd door een Balkenendenorm, een slordige 250.000 euro per jaar binnen als Eurocommissaris. Evenals haar collegae is ze uitermate Pro-Europees. Uiteraard niet omdat het goed betaalt, maar omdat de Europese droom de moeite waard is. Van graaien willen commissarissen niets horen, en dat is ook ab-so-luut niet wat ze doen. Dergelijke bedragen zijn immers vastgesteld door Europa, en dat maakt het per definitie een democratisch verantwoord salaris. Europese retoriek; geen speld tussen te krijgen.

Kloontjes

Behalve de hoge salarissen en vergoedingen heeft Europa nog iets verzonnen om meer Eurofiele apologeten te kweken. Een heuse Europese kraamkamer, met de hippe naam Schola Europaea. Daar wordt een legertje Monnet-monstertjes gedrild om in de toekomst het Europees gedachtegoed uit te gaan dragen. Elke Eurokidfabriek is gestoeld op de volgende grondgedachte:

'Educated side by side, untroubled from infancy by divisive prejudices, acquainted with all that is great and good in the different cultures, it will be borne in upon them as they mature that they belong together. Without ceasing to look to their own lands with love and pride, they will become in mind Europeans, schooled and ready to complete and consolidate the work of their fathers before them, to bring into being a united and thriving Europe.' -Jean Monnet 1953

Elitair

Op dit moment is er al capaciteit om 22.000 van deze kloontjes te hersenspoelen. Uiteraard is een dergelijke school enkel toegankelijk voor de kinderen van de politieke elite. De kosten rusten, geheel in de lijn van de verwachting, op de schouders van Europese burgers. Een slordige 250 miljoen per jaar gaat er vanuit de EU naar vijftien van deze instituten, en is slechts 60% van de kosten van het onderwijs. De andere 40% betalen de lidstaten waar de scholen staan en de ouders. Kinderen die ver van de school af wonen worden netjes met een bus gehaald en gebracht. Alleen het beste is goed genoeg voor de Eurocraten. De Europese commissie zal kritiek op dit elitaire systeem wel weer afdoen als gezeik in de marge. Het gaat toch immers maar om een paar procentjes van de totale begroting.

Eurosceptici

Europa werkt scepsis zelf in de hand. Terwijl in Nederland burgers de eindjes nauwelijks aan elkaar kunnen knopen en de kosten voor onderwijs alleen maar stijgen, betalen we wel collectief de schimmige scholing van de kinderen van Europese Politici. Van Europa mogen we niet kritisch zijn, want kritisch zijn (lees: sceptisch zijn) is de bron van al het kwaad in de wereld. Gelukkig geloven steeds minder mensen in de fabels en retoriek van Brussel. Hoe eerder de Europese Unie en haar kloonproject de prullenbak in verdwijnen, hoe beter.

"Na het zuur komt het zoet", sprak Jan Peter Balkenende kordaat. Jaren geleden. Of het pakketje zoet verkeerd geadresseerd is geweest of onvoldoende gefrankeerd, zullen we nooit weten. Het is in ieder geval nooit bij het volk aangekomen. Het enige dat de burger in het verleden heeft mogen ontvangen waren smakeloze sigaartjes uit eigen doos; een Zalmsnoepje en een pakketje Euromuntdrop. Twee kleine zoetjes in een zee van azijn.

OnVerhagen

Terwijl het volk haar hoofd boven water probeert te houden, ontpoldert de overheid rustig verder, doof voor kritiek. De multiculturele samenleving is officieel mislukt en dat komt de overheid goed uit. Het geld dat nu niet meer naar integratie hoeft kan nu mooi worden besteed om de Europese utopie en de banken te redden. De burger blijft zitten met een lege portemonnee in een geflopte samenleving. Culturele identiteit hebben we ook al niet meer. Probeer je te midden van deze chaos nog wel de Nederlandse vlag te hijsen, dan word je weggezet als nationalistische populist en xenofoob.

Maxime Verhagen omschrijft dit ontheemd-in-eigen-land-zijn-gevoel als "onbehagen". We moeten terug naar onze Joods-christelijke traditie, dan wordt alles beter. Zo deugdelijk is dit erfgoed echter allang niet meer. Het Christendom heeft zich ontpopt als een pedofielenvereniging en het Jodendom heeft , na de stichting van de staat Israël, haar eigen xenofoob karakter laten zien. Toch is niet alles verloren gegaan. De samenleving heeft onlangs een, in de moderne Joodse kringen in onbruik geraakte, traditie opgepikt met veel succes; Zelfspot. Lachen om je eigen trieste lot en grinnikend ten onder gaan.

Zesjescultuur

De zesjescultuur waar de regering zo graag vanaf wil, is een gevolg van dit cynisme. Docenten die voor de klas staan, bleken zelf niet eens meer in staat om een simpele rekentoets te halen. Sommige behaalde diploma's zijn ineens, dankzij jarenlang mismanagement in het onderwijs, achteraf niets waard. Heb je wel een geldig diploma dan is er tegenwoordig nergens meer een vast contract te vinden. Zekerheid is verdwenen. In het ergste geval is er niet eens een baan voorhanden. Daar sta je dan met je goeie gedrag. Een diploma vol met tienen en een torenhoge studieschuld. Op de achtergrond roept de overheid dat jongeren teveel schulden maken. Veel anders dan grijnzen kan een mens niet om zoveel domheid.

Voor de gelukkigen die wel een baan weten te bemachtigen zitten een eigen huis en pensioen er, dankzij de vergrijzing, ook al niet meer in. Werken tot je dood neervalt is blijkbaar hetgeen de overheid bedoelde met "de schouders eronder". Een "eigen" veel te dure huurwoning is de enige optie, maar zelfs dit is onzeker.

Babyboomers

Uiteraard moeten we wel onverwijld blijven betalen voor de babyboomers; "de generatie aan wie we alles te danken hebben". De generatie die alles in eigen zak stak, nadat hun ouders krom hadden gestaan tijdens de wederopbouw. De generatie van luie betweters. De xenofiele generatie met hun Europa-projectje. De generatie die het goed vond om alle publieke middelen in de uitverkoop te gooien voor eigen gewin. De ondankbare generatie van afbrekers.

Muppetisme

Als Waldorf en Statler zit de babyboom generatie aan het roer. Varend over de zure zee in hun luxe jachtjes, klagen de polder-nepotistjes gemoedelijk over de gevaren van de onverantwoordelijke nieuwe generatie die haar plichten niet kent. In hun ogen zijn we verworden tot een onnadenkende groep die enkel populisten volgt. Het is een komisch mysterie. Je kan als drenkeling niet anders dan nog cynischer worden en blijven watertrappelen. Een reddingboei wordt toch niet toegeworpen. Ons maakt het niet meer uit. Wij zullen het laatste lachen.

De cynische generatie weet namelijk iets wat de babyboomers niet weten. Cynisme slaat namelijk nooit om in extremisme en fascisme, hoe hard men ook moord en brand roept. De cynische grijns kan enkel omslaan in een grimas die gepaard gaat met anarchisme en revolutie. De echte verdeeldheid gaat allang niet meer over links of rechts, geloven en rassen, maar is een strijd der klassen.

Google+ komt eraan. De wereld wordt nog socialer. Hyves, LinkedIn, Facebook en Twitter. Iedereen heeft wel een accountje. De grote vraag blijft altijd wat de marktwaarde is van een dergelijk product. Investeerders springen gretig bovenop nieuwe internet-hypes. Maar is het niet gewoon een volgende internetbubble?

De marktwaardes worden bepaald aan het bereik en het aantal gebruikers van een dienst. Het is bijna onmogelijk om te meten of deze klanten ook daadwerkelijk iets kopen. Bovendien heeft een dienst als Twitter praktisch helemaal geen manier om geld te verdienen met het platform. Een bron van inkomsten kan reclame zijn, maar de praktijk leert dat gebruikers een sociale site de rug toekeren op het moment dat ze worden doodgegooid met reclame. Dit is ook onder andere het geval bij de site Dumpert.nl

Hyves

Hyves, lange tijd de grootste sociale netwerksite van Nederland, is al lang uit de gratie bij het publiek. Waar Techcrunch Hyves nog waardeerde op een slordige 210 miljoen euro, betaalde de Telegraaf Media Groep iets van 40 miljoen voor het bedrijf. Dat is al een flinke waardevermindering van grofweg 80%.

MySpace

Het veel oudere broertje van Hyves is MySpace. MySpace werd onlangs verkocht voor een magere 35 miljoen, terwijl de geschatte marktwaarde in het verleden maar liefst 12 miljard was. Dat is een waardevermindering van meer dan 99.9 procent. In principe moet dit niet mogelijk zijn met een deugdelijk product.

Overwaardering

Uiteraard zijn het nooit echte waardeverminderingen geweest, maar over-waarderingen. Eigenlijk zijn de sociale sites niet meer waard dan dat de gek ervoor geeft. In de virtuele wereld zijn waardes min of meer ook virtueel geworden. Naar omzetten wordt niet gekeken, meer naar imago. Het nadeel is wel dat er met echt geld op gespeculeerd wordt en als de bubbel barst er miljarden verdampen en vele andere sectoren kunnen worden meegesleurd.

Twitter

Twitter is in korte tijd praktisch het populairste sociale netwerk op aarde geworden. De geschatte marktwaarde is gigantisch, 10 miljard. Het is onduidelijk waar deze waardering vandaan komt. Het bedrijf genereert praktisch geen inkomsten en leed vorig jaar zelfs verlies. Bovendien is het slechts een uit de kluiten gewassen gratis SMS dienst. Leuk voor het publiek, maar slecht zakendoen. Het is meer een openbaar park, waar mensen heengaan voor vertier. Zodra iemand er een hek omheen zet en entree gaat vragen, zoeken de mensen wel een ander park op. De consument consumeert nu eenmaal het liefst voor niets.

Facebook

Facebook is hetzelfde. Met een geschatte waarde van 50 miljard de allergrootste speler op de markt. Maar ook hier wordt relatief weinig verdiend. Het enige dat Facebook zou kunnen verkopen is een enorm klantenbestand. Deze klanten zijn echter vrij om Facebook de rug toe te keren. Dit is in het verleden telkenmale gebleken als Facebook probeerde munt te slaan uit persoonlijke data. LinkedIn is beter in het verhandelen van data, maar heeft maar een marktwaarde van een schamele 4 miljard.

Google+

Google+ is de volgende die zich aandient. Moederbedrijf Google, marktwaarde 160 miljard, doet weer eens een gooi naar een succesje. Of het gaat lukken is nog de vraag en wat het product waard gaat zijn is helemaal een mysterie, maar iedereen is wederom enthousiast.

Herwaardering

Passen we het MySpace voorbeeld toe op bovenstaande bedrijven blijft er weinig van waarde over. Waarschijnlijk amper genoeg om het personeel van te betalen en de servers van te laten draaien. Zolang ze nog een hype zijn kunnen ze blijven bestaan. Wat gebeurt er als ze MySpace achterna gaan? Google zou niet verder komen dan een krappe 400 miljoen i.p.v. 160 miljard. De TMG zal ontdekken dat Hyves maar 1.2 miljoen waard is en bijna 40 miljoen teveel betaald heeft. Hetzelfde geldt voor Twitter, LinkedIn en Facebook.

World Online

De sociale media vertegenwoordigt een online samenleving, een World Online. De World Online van Nina bleek ook alleen maar lucht te zijn. Als de nieuwe media door de mand valt zullen zij ook een waardevermindering zien van 99.9% net als MySpace.

Toch heb ik weinig medelijden met de beleggers. Speculeren is nu eenmaal gokken.

Na iedere boom komt een bust, en business is booming.

Hij zet zijn brilletje af. Zijn kleine varkensoogjes staren ongelovig naar het bebloede mes in mijn handen. Hij had me niet zien aankomen en het lemmet niet gevoeld. Met de verve van een koosjere slager heb ik zijn leven beëindigd. Een snelle haal heeft zowel zijn bloedsomloop als zijn ademhaling tot stoppen gedwongen. Terwijl het bloed langs zijn overhemd gutst zakt hij op zijn knieën. Met net zoveel medelijden als hij me toonde, toen hij me uit mijn huis liet zetten, scheid ik zijn hoofd van zijn romp. Geen fijn karwei voor een leek, maar door mijn tijdelijke uitzendbaantje bij de slager ben ik vrijwel immuun voor goorheid geworden. Ik negeer het stuiptrekken en gerochel. Het is een precisiewerk om precies tussen de wervels door te snijden. Focus. In zijn ogen zie ik dat hij nog bij is, maar dat zal niet lang meer duren.

Het hoofd schop ik met een ferme trap onder zijn glimmende Chevrolet Captiva. Een mooie auto, maar niet geschikt voor de wijk waarin ik nu noodgedwongen woon. Bovendien heb ik een hekel aan diefstal. Hoofden neem ik overigens nooit mee. De familie moet wel iets te begraven hebben. Het zware lichaam sleep ik, ontdaan van alle bezittingen en kleding, naar mijn kleine Twingo. In de kofferbak past hij niet, maar daar had ik al rekening mee gehouden. Slechts een paar minuten later zijn we klaar voor vertrek.

Met mijn passagier rij ik naar huis. Zijn nieuwe maatpak van gitzwart landbouwplastic misstaat hem niet en hij zit onopvallend naast me. Ik zet radio 2 op en luister naar wat Nederlandstalige liedjes. Het pakketje naast me sukkelt langzaam voorover in slaap. Godverdomme, hij begint te lekken op de mat. Gelukkig is het niet ver meer en valt bloed niet echt goed te zien op antraciet. Het dennenboompje aan mijn spiegel laat dansend weten dat eventuele luchtjes geen probleem zullen zijn.

Als we aankomen in mijn straat is het stil. Net als ik een parkeerplaatsje heb gevonden zie ik mijn vrouw op een drafje aan komen lopen. Ze staat op dagen als deze altijd in spanning voor het raam te wachten op mijn terugkomst. Als ze het pakketje ziet, kust ze me opgewonden. Samen dragen we het kadaver naar binnen en leggen hem op de keukenvloer. Mijn vrouw pakt meteen de decoupeerzaag erbij en begint vakkundig aan de ontleding. De grote stukken maak ik klein en verdeel ze over een paar dozijn diepvrieszakken. Het is zaak om hem zo snel mogelijk in porties in de vriezer te krijgen. Van de botten trekken we een heerlijke bouillon en de rest is voor de katten en de hond.

Een onsje buikvet, de lever en de nieren hebben we apart gehouden. Dat is ons ritueeltje. Dit gaat meteen de pan in met wat laurier, peper en zout. We hebben wat te vieren. Het duurt niet lang voor het huis gevuld is met een heerlijk aroma. De kinderen, die tot dusver geduldig hebben toegekeken, beginnen te klagen dat ze alweer bankier moeten eten. Ze houden meer van mager vlees. Ik begrijp ze wel, ze zijn nog jong en ze zijn een beetje verwend. Helaas zijn politici, doorgaans iets magerder vlees, een schaars goed geworden. Gewone burgers eten we niet, ik wil geen verkeerd voorbeeld geven aan mijn kinderen. We zijn geen kannibalen. Ik zal beter mijn best moeten doen. Morgen ga ik wel jagen op de nieuwe minister van onderwijs. Zij heeft nooit veel beveiliging en is lekker strak en afgetraind.

Honger lijden in de crisis is geen optie en mijn kinderen verdienen het beste.

Het is een onvermijdelijk iets, overlijden. Naast het verlies verwerken, moeten nabestaanden beslissen wat te doen met de erfenis. Er zijn drie opties. Het zuiver aanvaarden, met inbegrip van eventuele toekomstige schulden. Het beneficiair aanvaarden, hetgeen inhoudt dat je alleen de nalatenschap aanvaard indien het positief voor de nabestaanden uitpakt. De laatste optie is het verwerpen van de nalatenschap. Slechts schulden overnemen doet praktisch geen mens. Deze opties zijn er om te voorkomen dat mensen opgezadeld worden met gemaakte schulden van een ander. Bij overlijden is altijd goed geregeld. Bij geboorte echter, is het een compleet ander verhaal.

Lasten
Op het moment dat een mens ter wereld komt bezit hij niets. Minder dan niets zelfs. Vanaf dat er aangifte van geboorte is gedaan en er een burgerservicenummer toegekend is, is de nieuw geborene ongewild de erfgenaam van een staatsschuld. Een schuldenlast die niet beneficiair te aanvaarden, noch te verwerpen is. De aanvaarding is zuiver en geen ontkomen aan. Een erfschuld. Middels belasting moet deze op gegeven moment worden ingelost.

Lusten
Uiteraard worden er ook behalve de lasten ook de lusten ontvangen. Een veilige samenleving, onderwijs, zorg en vele zaken die als welvaart beschouwd worden. Sociale zekerheid. Op het eerste gezicht lijkt het een goede en eerlijke deal. Mensen die zich niet verantwoordelijk voelen wordt vaak verteld dat het nu eenmaal de prijs is van de welvaart die ze genieten. Maar is dat ook zo?

Crisis
In de vette jaren zal het zeker het geval zijn geweest. Nu we de crisis ingaan wordt het een ander verhaal. Met het verdwijnen van banen verdwijnt ook de mogelijkheid de schuld aan de samenleving in te lossen. Sociale zekerheid wordt aan alle kanten wegbezuinigd. Veiligheid neemt af. De algemene standaard van het leven wordt voor steeds meer en meer mensen verlaagd. We komen zelfs op een punt aan dat we ons kunnen gaan afvragen of de lasten wel opwegen tegen de lusten.

Eerlijk
Bovendien kunnen we ons tevens gaan afvragen of deze economische schuld wel eerlijk is. We kunnen onderzoeken hoe deze tot stand gekomen is; Is het een schuld die is ontstaan om onze levensstandaard en voorzieningen te garanderen, of is het een schuld die is gemaakt door onverantwoordelijke mensen, die publieke gelden over de balk hebben gesmeten? In het eerste geval is het niet meer dan redelijk om de last te blijven dragen. Wel onder voorwaarde dat er niet nieuwe schulden bij worden gemaakt en de schuld wordt ingelost. Voor de protesterende burgers van Griekenland is echter het laatste van toepassing.

Erfenis
Griekenland is failliet. De Griekse economie is overleden en ligt te rotten in de zon. De schulden, de erfenis, die de voorouders hebben gemaakt worden zonder pardon doorgeschoven naar de nabestaanden. Zuiver aanvaarden wordt ze door de strot geduwd door Europa en de banken. De keus om beneficiair te aanvaarden of te verwerpen wordt niet gegeven. Alle bezittingen worden geveild en de Grieken blijven zitten met een restschuld en een economische puinhoop. Zonder een fatsoenlijke bron van inkomsten zullen ze deze nooit kunnen opbrengen. Hadden ze de schuld beneficiair kunnen aanvaarden waren ze wel de bezittingen van de vorige generaties kwijt geweest, maar ook de schulden.

Kwijtschelden
Bovendien zijn er wel degelijk andere opties, ook al hoor je er geen mens over. Europese landen en banken zouden kunnen kiezen voor gedeeltelijke of gehele kwijtschelding van schulden. In het verleden hebben de Westerse landen dit vaak gedaan in de derde wereld, omdat de molensteen van de schuld zo zwaar woog, dat sommige ontwikkelingslanden nooit zouden kunnen meekomen in de wereld. Tegenover het kwijtschelden werden er altijd harde eisen gesteld, investeringen gedaan en goede afspraken gemaakt. Bij de Grieken lijkt bijna het omgekeerde te gebeuren. De Grieken moeten enorm gaan bezuinigen en hervormen, terwijl de schuld enkel hoger wordt.

Revolutie
De Grieken zouden eigenlijk de collectieve schuld, alsmede de nieuwe schulden dankzij het IMF en de ECB, collectief moeten verwerpen. Revolutie. De nieuwe leiders van het land kunnen dan schuld als "odious debt" bestempelen; een onevenredige toxische schuld die van een corrupt regime uit het verleden is. Dit is in het verleden gedaan door meer landen. Deze landen verging het vervolgens veel beter. Minder lasten. De levensstandaard nam enorm toe. De economie bloeide op. Het is bijna onmenselijk om de toekomstige -zelfs nog ongeboren- Grieken op te zadelen met een toekomst van armoede waar ze niet verantwoordelijk voor zijn.

Pijn
Vanuit Nederland en Europa klinken er harde geluiden. De toppolitici en financiële bobo's claimen dat Griekenland koste wat kost moet worden gered. Ik vraag me af welke Griek gered wordt. Sommige eigen politici vinden dat Griekenland maar uit de Eurozone getrapt moet worden. De Nederlandse burger vindt het onredelijk dat wij voor de kosten op moeten draaien. Alles wat we horen in de media zijn kleine soundbytes en alles is vooral kort door de bocht: "Alles is de schuld van luie Grieken die liever staken dan werken". Propaganda. Zo trappen wij er collectief in. De echte verantwoordelijken, de bankiers en politici, komen overal ondertussen ongestraft mee weg. Dat is het echte onrecht. Daar schuilt de echte pijn die we voelen.

Tragedie
Wat we niet moeten vergeten is dat ook de Nederlandse staat een schuld heeft uitstaan die rap toeneemt. Ook wij hebben een Griekse graaicultuur bij onze banken en politici. Last op last wordt geladen op de schouders van de bevolking. Tot er niets meer te halen valt. Daarna eindigen wij wellicht ook nog wel eens in onze eigen Griekse tragedie en staan als burger voor eenzelfde keus. Algehele inlijving of de straat op.

Kans
Griekenland de kans geven van de erfschuld af te komen, kan wel eens de enige mogelijkheid zijn geweest om zaken echt op orde te krijgen. Een kans om de markt zichzelf te laten corrigeren. Een kans om de speculanten te bestraffen. Een kans om verantwoordelijken ter verantwoording te roepen. Een kans om ons te behoeden voor erger. Een kans die elke dag kleiner wordt.

Binnenkort een gemiste kans.

UPDATE 17-06-2011Onderstaand stuk was een beetje speculatie, maar daar heeft Nout Wellink een eind aan gemaakt. Met zijn oproep tot de verdubbeling van het noodfonds gaan alarmbellen af. De reden dat hij nog meer nodig heeft voor het noodfonds is simpel: Het komt vanwege de junk status van Griekenland en het besmettingsgevaar op korte termijn, en niet zoals hij claimt vanwege een stabieler fonds voor de verre toekomst. Griekenland telt momenteel niet mee als een land dat garant staat vanwege de junkstatus. Ons fonds heeft dus nu al een soort van kastekort. Rating downgrades van bijvoorbeeld Ierland leiden ertoe dat de overige lidstaten nog meer garant moeten gaan staan om de AAA status te garanderen van de Eurobonds. In eerste instantie gebeurt dat door de garantiestellingen van overige lidstaten van 100% naar 120% te verhogen. Dit gaat automatisch en is zo afgesproken (Over-Guarantee). We lopen dus ook in principe 20% meer financieel risico dan ons verteld is en het fonds is stiekem ook 20% groter. Mocht dat nog niet genoeg zijn dan wordt alles schimmiger; een AAA status mogen we nooit verliezen. Om ook dat risico af te dekken heeft Nout Wellink nog meer centen nodig. Tot zover de update.


Het "reddingsfonds"

Om in de toekomst grotere crises het hoofd te kunnen bieden is het Europese Stabiliteitspact (European Stability Mechanism/ESM) in het leven geroepen. Dit monsterfonds met een vermogen van 750 miljard en een AAA rating zal dan leningen verstrekken aan noodlijdende lidstaten van de Europese Unie. De effectieve capaciteit om geld uit te lenen zal 500 miljard zijn. De rest wordt aangehouden als kapitaal om de AAA status te kunnen garanderen.

Het is niet strikt een Europese aangelegenheid. Niet alleen de EU lidstaten dragen bij aan dit fonds, maar ook het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Simpel gezegd: Voor elke 150 euro die in de toekomst een land wordt verstrekt, staan de Europese lidstaten garant voor 100 euro en het IMF 50 euro. In de praktijk lijkt het IMF slechts te functioneren voor de nooit te gebruiken 250 miljard om de rating te waarborgen.

De Europese Commissie, in samenspraak met de ECB, onderhandelen gezamenlijk met het IMF over de voorwaarden voor verstrekking van een lening. De doelstelling van het pact is om te voorkomen dat een land zijn schulden niet kan afbetalen. Een default moet voorkomen worden, koste was het kost. Maar waarom niet gewoon verlies nemen nu het nog kan? Lees en huiver...

Verrek, de PIIGS staan zelf ook garant

De Europese Centrale Bank mag zelf nimmer geld lenen om de leningen te financieren, dus komen de lasten en risico's geheel voor de rekening van de lidstaten. Om het fonds te vullen worden obligaties uitgegeven, de Eurobonds. Hier zit ook tevens het addertje onder het gras.

Hoe stabiel is het fonds eigenlijk en verdient het de AAA status wel? Nederland staat bijvoorbeeld garant voor 25 van de 440 miljard. Frankrijk en Duitsland samen voor een flinke 200 miljard. De PIGGS echter, die er op zijn zachtst gezegd, niet goed voorstaan, staan garant voor 150 miljard. -edit- Griekenland even niet, de totale garantstelling is nu 428 miljard, maar brengt AAA status nog niet in gevaar.

Nu ben ik geen fantastische econoom, maar de instanties die de kredietwaardigheid beoordelen geven normaliter geen AAA rating, terwijl de instanties die garant staan zelf niet kredietwaardig zijn. De Europese Unie heeft echter een kleine belofte gemaakt: “...the EU’s members are legally obliged, jointly and severally, ultimately to provide the funds to service EU’s debt. 03/31/2011”.

Het maakt dus niet uit dat de PIIGS ook garant staan om het potje te vullen tot de grote hoogte. Uiteindelijk valt er bij hen niets te halen, dus haalt men meer bij de andere lidstaten. De relatieve risico's zijn voor de Noord Europese landen vele malen groter dan die voor de PIIGS. Het begint er op te lijken dat er wederom een entiteit in het leven is geroepen, die too big to fail is. Way to big.

Mega Hedge

Zijn de ECB en het noodfonds een soort van Mega Hedge? Proberen landen en banken hun risico's af te dekken via dit fonds? Duitsland en Frankrijk gaan wel erg makkelijk akkoord met onvoorwaardelijke noodhulp aan Griekenland. Nederland stelt strengere eisen. Waarom? Duitsland is in het verleden altijd veel conservatiever geweest op monetair beleid. Het verschil is wel duidelijk als je kijkt naar risico's. Duitsland, Frankrijk en hun respectievelijke banken riskeren een miljardenstrop bij een eventuele default van Griekenland. Nederland heeft relatief weinig uitstaan in PIIGS materiaal.

Het is ook kentekenend dat Duitsland en Frankrijk de grootste kopers zijn van het nieuwe schuldpapier van de EU. De verstrengeling is bijna niet te overzien. Zo zijn bijvoorbeeld onder de "Lead Managers" van de Eurobond Fondsen precies de banken (BNP Paribas, Crédit Agricole) die vandaag een tik over de vingers kregen van rating agencies. Ook Deutsche bank is een beheerder. Een waardevolle vermelding als beheerder verdient ook JP Morgan, de bank die in het verleden hielp om de Griekse schuldenberg te verbergen.

Een scheet in bad

Het zaakje stinkt. Zoiets heb ik nog nooit geroken. Het lijkt alsof dit fonds er niet is om de PIIGS te helpen, maar om grote banken en grote leners een hand boven het hoofd te houden. Op deze manier wordt effectief heel veel toxische schulden weggestopt onder een nieuwe laag en omgezet in virtuele risicovrije met de EU burger als onderpand. "Basel Committee on Banking Supervision, Article 56, p20. "Claims on the Bank for International Settlements, the International Monetary Fund, the European Central Bank and the European Community may receive a 0% risk weight." Mooier kan je het niet hebben toch? Het lijkt op een nieuwe zeepbel, een scheet in een schuimend bad, die pas gaat stinken als hij wordt doorgeprikt. De bel der bellen.

De hete brij

Bovenstaande zaken verklaren ook waarom Jan Kees de Jager zo om de hete brij heen draait en zegt dat niet helpen een doemscenario teweeg brengt. Wellicht heeft hij gelijk over het resultaat, maar niet over de oorzaken. Daarom wordt er ook angstvallig niet gesproken over een "credit event". Als ze dat wel doen treden alle Credit Default Swaps in werking en vallen banken niet om, maar ontploffen ze. Dit is tevens de reden waarom ze nu zoveel haast hebben om de deal rond te krijgen: Alle financiële instellingen hebben dergelijke risico's bij elkaar verzekerd (Ook Griekenland deed dit toen ze hun schulden verzekerden en ze daarmee uit de boeken poetste met de toetreding). Daar ligt het domino-effect. Daar ligt de "besmetting". Ze zijn niet bang, zoals de Jager zegt, voor leningen die niet terugbetaald worden, maar bang voor het het geval dat de verzekeringen uitgekeerd moeten worden. Het feit dat banken nu ook iets moeten gaan afschrijven van de Jager is dus uiteindelijk niet meer dan een standje voor misdaden die levenslang zouden moeten verdienen.

Nu alles aan het licht dreigt te komen zoekt men naarstig naar een nieuwe verzekering. Een risicovrije. Gefeliciteerd burgers. Wij zijn die verzekering.




bron: EU Investor Presentation 10 juni 2011
http://ec.europa.eu/economy_finance/eu_borrower/documents/eu_investor_presentation_en.pdf
bron update: Fitch - AAA-Fitch-EFSF-motivazioni.pdf

Kopiëren van dit artikel mag, geheel of gedeeltelijk, met vermelding en link. -kromst-

Blauwe envelopjes. Geen probleem als je geld terug krijgt van de belastingdienst. Helaas, niet meer. In mijn bus viel de blauwe ellendevelop ook weer eens. Net als altijd krijg ik wederom geld terug, maar ditmaal niet meer alles. De "verzuimboete" -regeling verzonnen in 2008- haalt even een kwart van het bedrag af dat het rijk me schuldig was. Blijkbaar had ik teveel geld betaald, maar omdat ik dat te laat heb gemeld, krijg ik daar minder van terug.

Crimineel

In mijn geval kost me dat dus 225 euro. Deze boete is vergelijkbaar met 30 kilometer per uur te hard rijden op de openbare weg en een beetje minder dan pontificaal achteruit rijden op de snelweg. Is mijn misdaad dan werkelijk zo verschrikkelijk? Volgens mij niet, maar ik kan me vergissen. Een onterechte tik over de vingers werkt helaas net zo afschrikwekkend als een terechte mep. *Auw*

Dubbel Genaaid

Goed, ik heb mijn lesje wel geleerd. Volgend jaar zal ik het anders doen. Oh nee wacht, deze boete ging over Aangifte 2009 en niet 2010. Beide aangiften heb ik tegelijk gedaan, na de deadline in 2011. Vanwege problemen met die flutsite van Digi-D was het onmogelijk om mijn gegevens te downloaden en de boel digitaal te ondertekenen. Digi-D zei door de telefoon dat ik dan maar uitstel moest vragen bij de lastendienst, maar dat leek me vanwege een paar daagjes overbodig. Binnenkort zal de tweede boete wel langs komen in nog zo'n blauw onding. Kassa voor de overheid. Hoppa, twee keer boete voor hetzelfde vergrijp. Het equivalent van een keer tegen de kerk pissen en twee boetes krijgen omdat je tussentijds even afkneep tijdens het wildplassen.

Rekenwonders

Uiteraard gaat bovenstaande vergelijking niet op. Ik heb geen misdrijf gepleegd. Ik heb geen belasting ontdoken noch fraude gepleegd. Ik heb enkel en alleen te laat vermeld dat ik nog geld van ze tegoed had. Een passende straf zou zijn dat ze de heffingsrente na de deadline niet zouden betalen en een percentage in mindering zouden brengen. Dit zal wel te moeilijk voor ze zijn geweest om te bedenken, laat staan te berekenen. Vooral omdat ze altijd achter lopen en tijd te kort komen zaken tijdig te behandelen. Net als ik.

Arme Schatkist

Er rest wel een vraag. Als ik blijkbaar een dader ben, wie en waar is dan het slachtoffer? In dit geval is het slachtoffer blijkbaar de schatkist. Is ze echt zielig of gewoon een zeikwijf met krokodillentranen? Ik vermoed het laatste. Het is namelijk niet mijn schuld dat ik teveel betaald heb. Het zijn de regels die mij automatisch teveel laten betalen. Stel ik had nooit een formulier ingevuld, dan had de schatkist al dat geld gewoon kunnen houden. De boeteregeling is volgens mij ook nooit in het leven geroepen om de ontvangende groep te beboeten, maar om ontduikers en fraudeurs aan te pakken. Ik kan ernaast zitten. Als het is bedacht om iedereen die te laat is een rekening van 200+ euro te sturen dan is het in ieder geval geslaagd. Proficiat!

Twee Maten

Een dag na de blauwe ellendevelop ging ik boodschapjes doen. Helaas, afrekenen ging niet. De rekening was leeg. Blijkbaar is de belastingdienst wel in staat mij middels een brief te vertellen waar ik, na aftrek van boete, recht op heb, maar niet in staat het ook daadwerkelijk over te maken. Geld overmaken gaat immers sneller dan een brief sturen. Misschien willen ze nog even een paar dagen rente trekken. Wanbetalers!

Vrijbrief

Beste staatsbloedzuigers, het bezwaarschrift is onderweg. Bovendien bedacht ik me dat, als ik volgend jaar op tijd aangifte doe, ik min of meer geld vrijmaak om eens een keer een echt vergrijp te kunnen bekostigen. Nooit aan gedacht voor dit akkefietje. Nu ik een beboete criminele overtreder ben is alles anders geworden. Het heeft mijn ogen geopend. Een vrijbrief om lekker permanent 150 janken over de wegen tot ik een keer een boete krijg... en het verschil in de portemonnee niet eens merken. Hoe krom willen jullie het hebben. Clowns!

De overheid is nu ook aan het boeren geslagen. Nu is gebleken, dat je niet voor eeuwig, vanuit je luie stoel, geld kan verdienen in de vrije markt, moeten we met zijn allen back to basics. Van bankier tot boer. De ultimate make-over. Er moet weer gewerkt worden. Lekker met de poten in de klei. Het grote uitmelken gaat beginnen. Zijzelf zijn natuurlijk niet de klos, zij worden de overkoepelende Boerenbond. Wij worden slechts boeren en koeien. Na in het verleden een staatsschuld te hebben gezaaid, gaan ze nu oogsten bij de burger. Overal een graantje meepikken, alleen maar binnenharken. Daarna wordt er gepoogd de mega-gierput, die staatsschuld heet, te dempen met belastingcenten. Helaas is de overheid hier niet mee begonnen toen het eerste kalf verdronk, maar pas toen alle kalveren verdronken waren. De put is overgelopen en we staan met zijn allen tot de nek in de stront.

Uitmelkveehouderij

De drek, waarin we staan, is de schuld van ons allemaal, aldus de uitmelkveehouderij die overheid heet. Ze vermelden hier niet bij, dat het juist de regering is die de schuld heeft laten oplopen. Dat de letterlijke schuld op al onze schouders drukt is wel waar, maar meer gevolg dan oorzaak. Omdat we toch al gebukt gaan onder deze schuldenlast kunnen we, volgens de elite, net zo goed gebukt gaan onder nog meer lasten. Tot we allemaal kromliggen. We hebben toch geen keus.

Melkkoe

De bankiersoplossingen van "gratis" geld weggeven en het ene gat met het andere dichten hebben gevolgen voor iedereen straks. De hyperinflatie, zonder compensatie, zal de verkoop van luxegoederen een halt toeroepen, omdat ook de voedselprijzen stijgen. De stijgende olieprijs en energieprijzen zullen ervoor zorgen dat iedereen het zuinig aan gaat doen. De auto, de oude melkkoe, zal stilstaan voor de deur. Iedereen zal stoppen met roken en drinken. Werkloosheid zal toenemen en de inkomsten voor de staatskas worden daarmee flink gereduceerd. Sparen en uitgeven gaan nu eenmaal niet samen.

Wortels

De overheid heeft daarom een plan bedacht. Het bankieren zijn ze stiekem nog niet helemaal verleerd. Het plan is om te zorgen dat er meer vaste inkomsten zullen zijn voor de staatskas door de basis van het leven, eten en drinken, zwaarder te belasten. Alles wat eerst 6% belastbaar was, om de levensbehoeften van de mens te garanderen, moet nu flink omhoog. Deze stijging wordt zogenaamd gecompenseerd door verlaging van de loonbelasting. Werkenden, die het meeste betalen aan inkomstenbelasting, merken hier het minste van. Zwakkeren in de samenleving zijn de dupe. Maar ja, die werken doorgaans ook niet. Zonder werk geen degelijk vreten is het plan. Gezonde motivatie. Met het BTW-plan gaat de VVD terug naar haar roots, de PvdA. "Arbeit macht Frei!" wordt de nieuwe leus. Communisme met een rechtse knipoog. De meeste schouders de zwaarste lasten.

Aardappeleters

Toch moet de overheid voorzichtig zijn met haar plannen om uitmelkveehoudertje te spelen. Het kleurrijke toekomstperspectief van de hedendaagse Nederlander verwordt hierdoor tot een grauw beeld. We worden allemaal "de aardappeleters" van Van Gogh. De boerenmentaliteit mag dan wel bewonderenswaardig zijn, maar "zonder boer geen brood" is net zo waar als "zonder brood geen boer". Maak een bevolking hongerig genoeg en zij zal niet aarzelen haar leiders met huid en haar op te eten.

Geachte Volksvertegenwoordigers,


Nederland stevent af op een failliet van Amerikaanse proporties. Bij de overheid zal het immer aanwezige optimistische vrije-markt-denken, plaats moeten maken voor gezond realistisch neo-calvinisme. Niet alleen omdat de religie van eeuwige groei ten onder is gegaan, maar ook omdat de economische perspectieven uitermate ongunstig zijn voor een economie, die bovenal gefundeerd is op ongeremde spilzucht. We kunnen nu eenmaal niet bezuinigen en uitgeven tegelijk. Ik roep u allen op om allereerst bij uzelf te beginnen. Goed voorbeeld, naar verluidt, schijnt te doen volgen.

Automutilatie, het mes in jezelf zetten, is nimmer eenvoudig en tegennatuurlijk. Wellicht dat het aanvoelt als een aderlating, maar de vette randen eraf snijden komt het overheidslichaam op lange termijn alleen maar ten goede. Natuurlijk geldt dit ook voor andere sectoren die een maatschappelijke functie hebben. Laten we maar gewoon eerlijk zijn: Alles kan gerust een stuk minder.

Een maximaal jaarsalaris van €140.000 euro bruto voor een minister is meer dan billijk. Dit is ruim vier maal het inkomen waar een gemiddelde Nederlander het mee moet stellen. Extra regelingen, aftrekposten en vergoedingen zijn derhalve ook niet nodig. De stelling dat een hoger salaris meer kwaliteit oplevert, is reeds door genoeg wanbeleid en zelfverrijking van topbestuurders weerlegd. Voor de mensen, die zich niet kunnen vinden in mate, is er altijd nog de optie om in het bedrijfsleven te gaan werken. Als dat inhoudt, dat alleen de idealisten overblijven voor bestuursfuncties is het slechts een zegen. Competentie is nooit inkomensafhankelijk geweest en lijkt zelfs omgekeerd onevenredig te zijn.

Uitgaven in uw sector dienen altijd tot een minimum beperkt te worden. Te zacht pluche maakt het lichaam lui en de geest zwak. Soberheid siert. Neem een broodtrommeltje mee en kom op de fiets of met het openbaar vervoer. Staatsbezoeken kunnen prima via Skype. Als huidige gebouwen te klein worden, ga dan bij uzelf te rade of niet juist het apparaat uit zijn voegen is gegroeid. Als u voor elke beslissing een commissie moet instellen, dan bent u niet bekwaam. Een commissie ,om bezuinigingen te onderzoeken, schrappen, is de eerste besparing.

Laat u niet verleiden door de media, maar houdt u zich bij de kerntaak van goed bestuur. Geef bedrog en fouten toe, zoals het AOW-spaarfonds, en probeer het niet te verbergen onder het pluche. Laat u niet strikken door de advocaten van de klimaatwaanzin. Als de bevolking eerst moet worden bang gemaakt, voordat dubieus of zelfs verwerpelijk beleid kan worden doorgevoerd, dan deugt de redevoering niet en is er geen noodzaak. Stort ons niet in oorlogen waar we niets mee te maken hebben en waar de bevolking niet achter staat. Neutraliteit is ook een optie. respecteer onze privacy. Bedenkt U zich dat de bevolking U uiteindelijk zal afrekenen op uw beleid en niet op het media-optreden. Laat het besmeuren over aan de media en laat niet uw debatten leiden door grillen en sentimenten.

Met het betrachten van soberheid zult u in aanzien stijgen. Mensen zullen weer vertrouwen krijgen in de overheid. De bevolking zal u niet langer beschouwen als deelgenoot van de groep grote graaiers. Vanuit deze nieuwe positie zult u ook veel overtuigender zijn als u de georganiseerde misdaad van de banken aanpakt. De banken moeten hun plaats weten in de maatschappij. Zij maken ons niet mogelijk, wij maken hen mogelijk. Het is uw taak om ons te beschermen tegen deze grootschalige uitbuiting. Te lang heeft u het bed gedeeld met de lobbyisten van bedrijven, banken en waardeloze toezichthouders. Te lang is de misdaad onbestraft gelaten. Bouw desnoods een gevangenis bij, gefinancierd uit het vermogen van de bankiers zelf, waar ze 10 jaar cel krijgen voor iedere klant die opgelicht is. Uiteraard een uiterst sobere cel, opdat ze kunnen compenseren voor de onverdiende weelde waarin ze geleefd hebben. Een glazen gevangenis, voor de optimale transparantie. Goed voorbeeld doet volgen. Geen bankier zal ooit nog iets in zijn hoofd halen.

U kunt ons onze cultuur teruggeven. Onze cultuur van gepaste ingetogenheid, ijver en samen vooruitkomen in de wereld. Weg met alle oppervlakkigheid. Het calvinisme was het enige tegenwicht tegen de verpletterende kracht van de vrije markt. Onze zin van realiteit wapende ons tegen de illusie van gouden bergen. We moeten af van de oude V.O.C.-mentaliteit van uitbuiting en hebzucht. Juist in de economie zijn gelijkwaardigheid, betrouwbaarheid en eerlijkheid het hoogste goed. Stop de scheefgroei. Geef de burger weer moed en perspectieven. Samen moeten we de depressie door en de aankomende hyperinflatie overwinnen.

Het is hoog tijd dat de volksvertegenwoordiging weer het volk gaat vertegenwoordigen.




---

In 1954 verscheen er een klein juweeltje over de grote crash van 1929. Dit kleine boekje, slechts 200 pagina's in pocketformaat, geeft een vrij helder verslag over de totstandkoming van de grootste depressie in Amerikaanse historie. De titel is "The Great Cra$h, 1929" en is geschreven door Professor Galbraith, een gelauwerd man. Iedereen, die zich nu afvraagt waarom Amerika op de rand van de afgrond staat, doet er goed aan dit werkje eens open te slaan. Bovendien laten de gebeurtenissen ook zien dat er een fundamentele fout zit in het Amerikaanse vrije markt systeem. De fout die ook in ons eigen financiele systeem geslopen is. De illusie dat eeuwige groei bestaat.

1929

De grote crash van 1929 kende vrijwel de zelfde spelers als nu, met The Federal Reserve als grootste speler. Gedurende de geweldige economische groei in Amerika in de jaren '20 ontstonden en groeiden ook de spelers op, die uiteindelijk medeverantwoordelijk zijn voor de recente bankencrisis: JP Morgan, Goldman, Sachs, Chase, Lehman e.v.a. In de tijden van "the boom" ontwikkelden ze de toxische produkten die later zouden zorgen voor "The Great Bust". Produkten die overigens lang niet zo vreselijk zijn als de exo-toxische rotzooi die de banken later hebben ontwikkeld. In deze jaren ontdekten ze ook hoe ze doormiddel van leningen aan elkaar, met behulp van tussenbedrijfjes, bijna vanuit het niets geld konden creeren en waarde konden genereren.

"Don't part with your illusions; when they are gone you may still exist, but you have ceased to live". -Mark Twain- (Wall Street Journal 9-11, 1929)

Dit geeft, min of meer, de ware reden aan waarom de boel in elkaar zou storten. Op het moment dat iedereen gelooft in perpetuele groei maakt een economie sprongen die ze normaal nooit zou maken. Als dit geloof universeel is dan worden luchtbellen in zeer korte tijd opgeblazen tot enorme proporties. Dit betrof onder andere de vastgoedbubbel. Sceptici in die dagen werden uitgelachen. Bovendien werden sceptische geluiden niet vertolkt door de pers, dit zou immers de boel kunnen laten instorten. Iedereen was voorzichtig, maar bleef optimistsich.

Zelfs terwijl de crash in volle gang was probeerde men de schade te beperken. Bedrijven en banken kochten massaal eigen, zelfs waardeloze, aandelen op om de eigen koersen hoog te houden. Hiervoor werden enorme bedragen geleend die nogmaals de bubbels voedden. Overal in het nieuws verschenen politici en topmensen uit de economische wereld die zeiden dat het ergste voorbij was en men vooral kalm moest blijven. Toen de vastgoedbubbel werd doorgeprikt werd het gepresenteerd als een goede ontwikkeling die zou aantonen dat de lucht nu uit de markt was.

Een bijkomend probleem in die dagen waren de beurzen, die niet de grote volumes konden verwerken. De tickers liepen enorm achter, wat paniek op de beurs alleen maar verergerde. De techniek liep achter op de markt. Soms zelfs uren. Mensen verhandelden letterlijk blind hele vermogens. Uiteraard kon dit niet voor eeuwig doorgaan. In November stortte de boel volledig in en begon de grote depressie.

"Probably none of the present generation will be able to speak again... of a healthy reaction" (Financial Times 1929)

Deze reactie geeft weer hoe naief iedereen was geweest. Iedereen had meegedaan aan het speculeren, iedereen had gezegd dat de explosieve groei verantwoord was. Nu was iedereen arm. Galbraith schrijft in zijn boek dat het gewoon een kwestie van tijd is voordat zoiets zich opnieuw zou voordoen.

2011

Het heeft lang geduurd, maar nu zijn we er weer. De internetbubbel barstte reeds, de vastgoedbubbel klapte ook al. De bankencrisis is achter de rug zegt men. Waarom zijn we dan nog niet arm? Het is vrij eenvoudig. De luchtgaten die zijn ontstaan zijn gevuld met geld vanuit de staatskas. De luchtbel zit nu in de staatsschulden. In Amerika is dit zo hard gegaan dat de staatsschuld nu aan de grens zit. Geithner riep al op dat, als er geen verruiming komt van de mogelijkheden tot het verhogen van de schuld, Amerika failliet gaat. De grens zit op 14.3 triljoen en daarom is de realiteit ook dat als de schuld nog verder wordt verhoogd Amerika ook failliet is. De schuld wordt niet doorgeschoven naar komende generaties. We krijgen zelf de gevolgen te verduren.

Europa heeft nog een kleine kans. Pas als Amerika en de Dollar zijn gevallen weten we precies in hoeverre onze markten verweven zijn. Pas dan kunnen we opgelucht ademhalen. Wel moeten we realiseren dat we ook op een vastgoedbubbel zitten en dat de nieuwe internetbubbel van de sociale media ook gaat klappen. Bovendien moeten we nu ook inzien dat de IMF en ECB net zo fout zijn als de Federal Reserve. Geef ze de kans en ze helpen ons om zeep. Met de beste intenties, dat wel. Alles om paniek te voorkomen. Maar soms moet de boel in elkaar zakken voor het gezond wordt. Bedrijven en banken overeind houden maakt een eind aan een gezonde markt. Mensen als Ben Bernanke en Boele Staal moeten de mond worden gesnoerd. Overheden moeten de burgers beschermen tegen de banken, niet andersom.

Hoe verder

"In every stockjobbing swindle every one knows that some time or other the crash must come, but every one hopes that it may fall on the head of his neighbour, after he himself has caught the shower of gold and placed it in safety. Après moi le déluge! is the watchword of every capitalist and of every capitalist nation." (Marx, Capital, Volume I, Chapter 10 1867)

Galbraith schrijft een groot gedeelte van de oorzaken van de crash toe aan het feit dat er een groot verschil bestaat tussen arm en rijk. Armen kopen brood van hun inkomen. De rijksten hebben niets om het geld aan uit te geven behalve extreme luxe. Met groot vermogen komt ook een grote morele verantwoordelijkheid. Een verantwoordelijkheid waarover de meeste rijken niet lijken te beschikken. Pensioenfondsen zijn vergokt en mensen zijn opgelicht. wellicht dat een grote crash ook hier noodzakelijk is om weer eens fatsoenlijk de orde op zaken te stellen.

De orde kan ook worden hersteld door mensen te leren hoe economie nu echt in elkaar steekt. Geef iedereen een gratis kopie van het boek van Galbraith! Laat iedereen luisteren naar Peter Schiff KLIK HIER VOOR LINK. Hou jezelf en anderen niet langer voor de gek. Stop met denken dat groei eeuwig is. Stop met denken dat je zonder moeite iets kan verdienen.

Wanbeleid

Na jarenlang wanbeleid zit de banksector met meer problemen dan alleen een geldtekort. In ruil voor de geboden staatssteun stijgt ook de vraag naar strengere regulering. Bovendien krijgen overheid en burger een onverwacht kijkje in de keuken van de banken. Hier zit de sector niet op te wachten. De smaakpolitie staat op de stoep en laat zien hoe onze maaltijd, waar we allemaal jarenlang van hebben gesmuld, nu eigenlijk wordt bereid. Iedereen is geschokt.

Schade beperken

Net als de Federal Reserve in Amerika, zeggen ook hier de banken dat extra regulering en aandacht niet nodig is. Het is een incident van enkele rotte appels en maatregelen zijn adequaat. Zelfregulering is aangescherpt en er is reeds een gedragscode opgesteld door de banken, voor de banken. Hier kwamen ze bijna mee weg, ware het niet dat de banken met staatssteun flinke bonussen gingen uitkeren. Wederom staan de banken in een kwaad daglicht. De overheid heeft er nu ook genoeg van en heeft een motie aangenomen, waarin wordt gesteld dat er wetgeving moet komen om de bonuscultuur voorgoed aan banden te leggen.

De lobby

Uiteraard laten banken het er niet bij zitten en heeft haar lobby aan het werk gezet. Boele Staal, voorzitter Nederlandse Vereniging van Banken (NVB), schreef in een brief aan de tweede kamer dat de financiele sector enorm bijdraagt aan ons aller welzijn. Bovendien vindt hij dat de banken zichzelf prima kunnen reguleren en dat de negatieve berichtgeving, met name door de overheid, nu maar eens moet stoppen. Dit zou immers de hele economie schade toebrengen en onze positie wereldwijd kunnen verzwakken.

Niet recht te praten

Als belangenbehartiger van de banken schoof Boele Staal aan bij Pauw en Witteman. Daar had hij een kans om het beleid te verdedigen en te rechtvaardigen in een gesprek met Ronald Plasterk, een fel tegenstander van het bonusbeleid. Meesterlijke televisie. Al na enkele zinnen van Boele kwam bij Ronald de stoom al uit de oren. Bovendien wist Boele niemand te overtuigen van het gelijk van de banken. De simpele reden hiervoor is waarschijnlijk dat het gewoon domweg niet recht te praten valt. Een bonus voor een topman van 92% valt wellicht binnen de gedragscode, maar als een bank verlies maakt en aan het staats-infuus hangt is het moreel gezien gewoon niet te verkopen. Ook zag Boele Staal niet in dat juist zijn brief en PR-campagne nog meer ongewenste publiciteit opleveren voor de banken. Vlak voor het eind, terwijl Ronald Plasterk bleef hameren over morele plichten, floepten er enkele zinnen uit de mond van Boele, waarmee hij de strategie van de banken weggaf voor live-televisie.

Oeps!

In een wanhoopspoging om het morele gelijk aan zijn zijde te krijgen, claimde Boele Staal dat de gedragscode voor banken zo revolutionair en goed was, dat het zelfs "Europees geregeld zou moeten worden". Hij ging zelfs zo ver dat hij de wanhoopspoging van het kabinet, om bonussen terug te vorderen middels belasting, kiezersbedrog noemde. Onze eigen overheid zou zich daar buiten moeten houden. Als de banken hun zin krijgen is er niets meer dat Den Haag kan doen aan het wanbeleid. Dankzij Boele Staal weten we nu wat er op de agenda van de banken staat en dat we extra vaart moeten zetten achter meer en strengere regelgeving. Bovendien moeten we er nu alles aan doen om nog meer macht uit handen van Brussel en de ECB te houden.

Leren van fouten

De claim van Boele Staal, in de brief aan de fractievoorzitters, dat de banken een significant onderdeel uitmaken van de inkomsten van Nederland zijn vals. Niet alleen heeft hij de percentages compleet verkeerd, ook verwart hij zijn dienstverlenende sector met een produktie-sector. Banken produceren niets en hebben zichzelf zwaar overgewaardeerd. Geen enkele boer kan zichzelf belonen met een flinke bonus als zijn oogst mislukt is. Banken en het bedrijfsleven doen dit echter aan de lopende band.

Dezelfde fout, op veel grotere schaal, heeft ook Amerika gemaakt en daar staan ze, mede dankzij Bernanki, ook al tot over de oren in het moeras. Van fouten kunnen we leren. Ook van de fouten in Amerika. Gebrekkige zelfregulering en geen transparantie. We hoeven niet te wachten tot we hier ook veertien triljard in de schulden zitten. We hoeven niet te wachten tot onze banksector en overheid de grootste nieuwe bubbels in de economie zijn. We hoeven niet te wachten tot mensen baan en huis kwijtraken. We hoeven niet te luisteren naar de zoete woordjes van Boele Staal, Nout Wellink, Jean-Claude Trichet en andere zelfbenoemde experts.

Gezond verstand gebruiken werkt doorgaans beter dan het luisteren naar het immer positieve gezever van economische kopstukken. Elke bank, hoe groot dan ook, kan omvallen. Zo hoort het. Zo corrigeert de markt zichzelf. Zo werkt de ware vrije markt.